Burn-out in ’t kwadraat.

Peace
Picture by Danist Soh op Unsplash

Het is treurig, en toch, in die tristesse vinden we een zekere humor.

We, dat zijn een vriendin (die ik om privacyredenen Wolletje noem), en ikzelf.

Allebei burn-out, als we samen zijn is dat dus burn-out in het kwadraat.

Ik wat verder gevorderd op de weg van herstel, wegens eerder uitgevallen.

Zij wat dieper gevallen, wegens véél sterker en véél te lang volgehouden.

Ik ga haar regelmatig opzoeken in de voorziening waar ze momenteel rust in haar hoofd probeert te vinden.

Dat moet niet makkelijk zijn. Ik kijk met verbazing naar de omstandigheden waarin mensen geacht worden tot rust te komen.

Op de afdeling zijn vooral tweepersoonskamers. Dat schijnt zo te zijn in de meeste psychiatrische ziekenhuizen. Ik mag hopen dat dit zo is omwille van de voordelen voor de patiënten, en niet enkel om budgettaire redenen?

In het geval van wolletje zien ik de voordelen van zo’n gedeelde kamer helemaal niet, zijzelf trouwens ook niet.

De dame die bij haar op de kamer ligt is een zéér ernstig zieke patiënte, zowel lichamelijk als geestelijk. Ze huilt grote delen van de dag en klampt zich aan Wolletje vast. Nu krijg je geen burn-out doordat je meer voor jezelf zorgt dan voor een ander. Laat dat duidelijk zijn. Mijn vriendin hoort en ziet een snikkende vrouw naast haar, een vrouw waar ze, willen of niet, een band mee opbouwt. Dat is nu eenmaal zo als je een kamer deelt. En dan zou ze moeten doen alsof ze die vrouw niet hoort, niet ziet, en gewoon gezellig verder tot rust proberen komen. Zij doet dat véél beter dan ik het ooit zou kunnen. Wat het van haar vraagt, daar heb ik alleen het raden naar. Soms zegt een verpleegkundige of andere hulpverlener haar dat ze de verpleging moet verwittigen als de dame naast haar weer eens aan het huilen is, dat het niet haar verantwoordelijkheid is. Wat ze zelf ook héél goed weet. Probeer het maar eens: dag in dag uit naast een zwaar depressieve huilende patiënte, en doen alsof je niets hoort. Van rust gesproken: dat kan tellen.

De leefruimte is héél modern, gezellig, uitnodigend. Er valt niets van te zeggen. Wolletje zit hier ook regelmatig, ze is altijd héél sociaal geweest. Andere patiënten zitten hier natuurlijk ook. En herkennen in haar een zorgende ziel, eentje die naar hen luistert, hen ondersteunt… Ze wordt geclaimd. Niet door allemaal gelukkig. Maar enkelen doen het met overgave, ze noemt hen haar satellietjes, die rond haar heen draaien. Misschien zijn er mensen die kunnen doen alsof ze deze kreten om hulp niet horen, maar dat zijn dan mensen die NIET in deze setting terechtkomen.

Er is therapie, natuurlijk is er therapie. Waarom zou je hier anders opgenomen worden? Wolletje heeft op dit moment géén andere therapie nodig dan rust, en praten in een beschermde setting, in een rustige omgeving.

How hard can it be?

Ik vraag me af: hoe houdt ze het uit? Als ik terugkijk naar hoe ik me voelde in het begin. Elke geluidsprikkel, elke extra visuele prikkel, elke extra emotie was er één te veel. Nog spring ik een gat in de lucht (en niet van blijdschap) als er een onverwacht geluid op me afkomt. Nog sla ik tilt als ik teveel input krijg. Hoe kan ze in zo een setting vooruitgang boeken? Ze doet het hoor, en chapeau daarvoor. Maar toch, kan het écht niet anders?

Zo zaten we daar gisteren op de bank in de leefruimte, keuvelend over moeilijke en gemakkelijke dingen. Steeds opnieuw onze draad kwijtrakend, want allebei hebben we moeite om ons te concentreren. Proberend efficiënt te zijn, door alles wat we denken nodig te hebben te verzamelen voor we naar de leefruimte vertrekken: één ding opnemen, ergens anders neerleggen, vergeten waar we het hebben neergelegd, op zoek gaan, terugvinden, en toch vergeten mee te nemen. Wat herkennen we veel bij elkaar. We kijken elkaar eens aan, en schieten in de lach.

Want lachen is beter dan huilen.

En ooit, Wolletje, komt het helemaal goed. Zeg dat ondergetekende het gezegd heeft!!!

Myriam

24 gedachten over “Burn-out in ’t kwadraat.

  1. zou ik nu wel of niet ?
    Allez vooruit : ja dan maar …
    Ik ben ook ooit in zo’n instelling terecht gekomen en heb er een paar maanden verbleven.
    De eerste dagen in een kamer alleen omdat ik dat echt zeer erg nodig had en de dokter dat ook vond. Daarna op een 2-persoonskamer en de eerste kamergenote vond ik ook vreselijk : ze was voortdurend obsessief aan het opruimen en aan het fulmineren tegen alles en iedereen. Ik had op die moment absoluut geen kracht om daar adequaat op te reageren maar toen de dokter zag wat dat met me deed kreeg ik gelukkig snel een andere kamergenote. Kamergenote nummer 2 is tot aan haar dood enkele jaren later ( die niks te maken had met haar opname toen ) een supergoeie vriendin van me geweest. Ze was al bijna 70 toen ik ze leerde kennen en werd een soort van surrogaatoma voor me. We gingen regelmatig samen op stap en maakten veel plezier. En in het ziekenhuis zelf trokken we mekaar naar omhoog. Bij kamergenote nummer 3 hetzelfde. Ik denk dus dat het sterk afhangt van met wie je op de kamer terecht komt . Want in mijn geval waren nummer 2 en 3 eerder deel van mijn herstelproces ( en dat was wederzijds ) .
    Wat ik wel erg moeilijk vond was de verplichte groepstherapie : de verhalen van de anderen trokken me elke keer weer naar beneden en ik heb vaak tevergeefs gevraagd om er niet naartoe te moeten.
    De opname op zich was zeer goed voor me : ik heb ze zelf gevraagd en heb bij de huisarts lang moeten aandringen voor zij me eindelijk doorverwees. de psychiater van dienst waar ze me naartoe stuurde zag gelukkig wel direct in dat die écht opname nodig was ( én gaf me ook onmiddellijk de nodige medicatie :de huisarts gaf me die ook maar met de boodschap ze zo weinig mogelijk te nemen terwijl ik ze eigenlijk op die moment gewoon erg nodig had. Ik denk dat het bij mij niet zo uit de hand zou zijn gelopen als ze me onmiddellijk de juiste medicatie had voorgeschreven in de juiste dosis. Daarom geef ik altijd de tip : het je antidepressiva of iets dergelijks nodig ? Laat dat altijd voorschrijven door een psychiater en niet door een huisarts ! ) . Een paar maanden eerder zou ik het idee ooit in zo’n afdeling terecht te komen vreselijk gevonden hebben. Maar voor mij bleek het het begin naar genezing : ik moest niet meer bang zijn voor de dingen die ik voelde want ik was omringd door geschoold personeel die wisten wat ze er mee moesten doen. En het wegvallen van die angst en het mezelf effe in handen kunnen leggen van anderen en zelf even geen verantwoordelijkheid te moeten nemen voor de dagdagelijkse beslommeringen was precies wat ik nodig had.
    ik hoop er nooit meer terecht te komen, het is ondertussen ook al meer dan 10 jaar geleden. Maar als het ooit gebeurt weet ik dat ik in goede handen ben en dat alles goed kom

    Liked by 1 persoon

    1. Dank je wel, Mie, voor je eerlijke relaas. Het is inderdaad héél erg nodig dat Wolletje daar opgenomen is, en ze is ook goed omringd door psychologen en verpleegkundigen die met haar praten op momenten dat ze dat nodig heeft. Maar die dame bij haar op de kamer en ook anderen in de leefruimte, brengen haar echt niet vooruit. Maar goed te horen dat het ook anders kan zijn. En dit is zeker géén fulmineren tegen de zorgverstrekkers op de werkvloer. Die doen gewoon hun werk naar beste kunnen. Ik ben gewoon ontzettend boos op de overheid, en de beheersinstanties die maar blijven besparen op zorg, terwijl er juist zoveel goede zorg nodig is. Nog eens bedankt voor je verhaal!!!

      Like

      1. Ik heb je relaas zeker niet als fulmineren gelezen 😉 . En ja, het personeel verdient daar een dikke pluim en véél mee rmiddelen. Ik hoop dat wolletje zich na een tijdje even goed gaat voelen als ik me vandaag voel, ik wens ze alvast veel beterschap en warmte toe en misschien dat mijn verhaal haar een hart onder de riem steekt ? !

        Liked by 1 persoon

        1. Ik hoop het ook. Ze volgt mijn blog, dus ik denk wel dat ze de reacties ook leest. En soms is het moeilijk om een reactie van iemand in te schatten , omdat je toch enkel woorden hebt, en geen mimiek of zo. De zorg en wat er misloopt is écht één van mijn stokpaardjes, dus best mogelijk dat ik fulmineer nu en dan hoor 🙂

          Like

  2. Tjee, ja dat is iets wat je toch vaak ziet op vergelijkbare groepen, moeilijk ook. Zeker als ze in een situatie zit waarbij je je ogen niet kan sluiten, waar ik persoonlijk vind dat wolletje hier tegen beschermd moet worden. Maar ja de praktijk gaat nog wel eens anders.
    Veel sterkte voor haar en voor jou

    Liked by 1 persoon

  3. Phoeeeee, herkenbaar wat je schrijft over Wolletje!
    Ook ik was ooit opgenomen en zat tussen allemaal zeer zieke mensen.
    Zelf was ik uiteraard ook flink ziek maar om midden tussen allemaal zulke zieken te zitten was voor mij geheel verkeerd. Ik werd er alleen maar zieker van. Dat kwam dus mede door meerpersoons-kamers en doordat ook bij mij veel anderen kwamen vertellen over hun verhaal..en ik kon ze niet wegsturen, ik wilde ze helpen, net als Wolletje dat wil. Maar Wolletje, pas er mee op alsjeblieft want op een gegeven moment lukt het je echt niet meer en ga je zelf nog veel verder onderuit!!!

    Voor jullie beiden heel veel sterkte met alles hoor!

    Liked by 1 persoon

  4. Ik schoot serieus in de stress tijdens het lezen. Mijn spieren spanden aan, mijn hartslag ging omhoog en ik voelde de neiging om te vluchten opborrelen. Zeer bewonderenswaardig dat Wolletje het daar uit/volhoudt. Poeh…

    Liked by 1 persoon

    1. Het is eigenlijk een ongelofelijk sterke madam, en ze is daar professioneel wel goed omringd. Maar het zou toch eigenlijk niet mogen dat mensen in hun kwetsbaarheid zo blootgesteld worden…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s