My loved ones #boostyourpositivitychallenge

My loved ones

My most loved ones staan hier samen op de foto. Hubbie, zoon – en dochterlief. En ikke. Kleine bedenking. Ben ik een loved one voor mezelf? Euhm, tricky this one!! Soms wel. Soms niet. Dat hangt er van af. De zestienjarige versie van mezelf, die vorige week aan bod kwam, was in géén geval een loved one voor haarzelf. En dat bleef ook lange tijd zo. Véél te lange tijd.

Maar nu kan ik meestal wel zeggen dat ik mezelf graag zie. En besef ik dat je pas écht om anderen kan geven, als je in gepaste mate van jezelf houdt. Niet voor niets staat er in de bijbel: Heb je naaste lief ALS jezelf. 😉

My loved ones dus. Naast de hierboven vermelde, heb ik er nog wel tientallen in de aanbieding. Familie, vrienden, jong en oud, dik en dun, slim en slimmer, groot en klein, sedert lang bevriend of onlangs leren kennen.

Ik maak van de challenge van deze week gebruik om eens te zeggen HOE belangrijk ze voor mij zijn.

Soms denk ik, ik verhuis naar het zuiden. Maar dat zou ik nooit kunnen. Ik zou een heel dorp familie en vrienden moeten mee verhuizen, die ik anders zó hard zou missen, dat ik zou sterven van heimwee.

Deze loved ones zijn belangrijker dan zonlicht, en dat wil héél wat zeggen in mijn specifieke geval.

Eén van die loved ones is ons uit het nestje gevallen vogeljong. Onze PZ waarover ik het had in Foster Parent en Let’s talk PZ again.

Ik vertel nog even verder over hem.

Toen PZ bij ons kwam inwonen, volgde hij een beroepsopleiding tot zorgkundige. Zo heb ik hem ook ontmoet op stage.

Hij kwam bij ons ergens in maart, nu drie jaar geleden, en deed zijn best op vlak van studeren, en stage lopen. Hij slaagde dan ook vrij makkelijk in dat vijfde jaar. Het was een vrij rustige periode. Nou ja, rustig, er waren de strubbelingen met dochter die zich behoorlijk afzette, maar voor de rest hadden hubbie en ik wel het gevoel dat het behoorlijk liep.

Ergens in de grote vakantie vertelde PZ dat hij het beroep van zorgkundige toch niet zag als iets dat hij de rest van zijn leven wou doen. Dat triggerde natuurlijk behoorlijk wat bij mij. Ik had zelf ooit de verkeerde keuze gemaakt, en dan kwam PZ zoiets vertellen. Dat kon ik niet laten gebeuren. Ik vond dat hij beter iets ging studeren dat hem wel voor honderd procent lag. Tenslotte is het belangrijk dat je je job graag doet. PZ ging op zoek, en kwam uit bij tuinbouw.

Er werd geïnformeerd bij een school in de buurt, en ja, PZ kon nog instappen, maar dan wel in het vijfde jaar. Hij zou ook behoorlijk wat achterstand moeten wegwerken, op gebied van plantennamen en -herkenning. Maar hij leek gemotiveerd, dus…

Nu hadden wij in het begin de afspraak gemaakt dat PZ bij ons zou blijven inwonen tot hij het zesde jaar had afgewerkt, en dat hij daarna zelfstandig zou gaan wonen, mits ondersteuning. Nu ging hij plots een vijfde jaar overdoen. Dus dat was een extra jaar bij ons. En dat zagen onze kinderen niet zitten. Troubles… Maar niet onbespreekbaar. PZ bleef, en werkte zich door zijn vijfde jaar tuinbouwschool. En slaagde!!! Yes!!! Op naar het zesde jaar…

En toen… was het plots op. Het was alsof hij alle energie had opgebruikt, en niets meer overhad om verder door te zetten.

Het liep fout.

Binnen enkele blogpostjes lees je er meer over, over deze speciale loved one.

Myriam

17 thoughts on “My loved ones #boostyourpositivitychallenge

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s