Let’s talk PZ again :)

In mijn vorige blogpost over PZ ( = pleegzoon voor wie nu pas aansluit;)) had ik het over de manier waarop we in contact kwamen met PZ, en hoe hij hier in huis belandde.

Ik was diegene die PZ absoluut in huis wou nemen, hubbie stond onmiddellijk helemaal achter mij, en de kids…Die zegden ja, maar wisten, net zo min als wij, waar dit ons zou brengen.

Ons huis is niet echt groot. Hubbie en ik slapen beneden, waar we een eigen badkamertje en toilet hebben, voor het geval we oud, ziek en/of hulpbehoevend zouden worden. Ja, zo denkt een mens als hij lang genoeg in de ouderensector heeft gewerkt.

Boven hebben we dan nog twee slaapkamers voor de kinderen, ook een klein badkamertje, en dan nog een soort piepklein kamertje, dat niet echt een bestemming had, maar waarvan ik dacht: hier maak ik mijn meditatie – en schrijfruimte van.

Maar toen kwam daar PZ, en die moest natuurlijk een eigen plekje hebben. Hubbie slaagde er in, om van het piepkleine hokje een multifunctioneel ruimteken te maken, met een bed, daaronder kastjes, daarboven rekken. Aan de andere muur: nog kasten, en een uitschuifbaar tafeltje dat dienst kon doen als bureautje, en verder nog een zitbank tegen de muur onder de velux. Met minimale middelen, en op een zéér   beperkte oppervlakte, creëerden we ruimte voor onze PZ. Beter in elk geval dan in de daklozen opvang. Een beetje klein, maar warmte en liefde hadden we méér dan genoeg. En ook al werd ons met handen en voeten uitgelegd dat dat niet genoeg zou zijn, we geloofden het niet. Wij zouden dat vogeltje met die gebroken vleugeltjes weer vliegklaar maken. We zouden zijn rugzak helpen uitpakken, en hem een nieuwere en lichtere start geven.

En zo geschiedde….aanvankelijk.

Het was onwennig natuurlijk. Vooral voor hem, maar ook voor mijn kinderen, en in mindere mate voor ons, maar toch onwennig.

Dag in dag uit werd PZ geconfronteerd met wat hij thuis niet, of in elk geval niet voldoende had gehad: liefde, respect en acceptatie. Het moet hard zijn om vast te stellen dat mensen die je van haar noch van pluimen kennen, in staat zijn om deze gevoelens op te brengen terwijl je eigen moeder dat niet kan.

PZ was in eerste instantie ontzettend dankbaar. Zo dankbaar dat het soms gênant werd. Mensen die op bezoek kwamen zeiden soms: het is alsof hij de grond kust waarop jullie lopen. Dat was natuurlijk de bedoeling niet, maar een nieuw evenwicht vinden was voor hem niet makkelijk, en voor ons ook niet;

Er komen dingen aan bod waar je nooit eerder aan dacht, zoals de keuze van zitplaats aan tafel… Wij hebben een ronde keukentafel, en daar hebben we allebei onze vaste stek. Ik zit dichtst bij het kookgedeelte, met naast mij dochter, daar weer naast zoon, en tenslotte rechtover mij, mijn hubbie. Nu moest er iemand tussen geschoven worden. En omdat ik geen psycholoog ben zette ik PZ maar neer waar ik dacht dat het voor hem het leukste zou zijn… Tussen zoon en dochter… Aiaiai, dat was zoooo fout. Al ben ik er nog steeds niet helemaal uit wat dan wel de ideale positie zou geweest zijn? Ik denk op mijn plaats, waarbij ik dan dichter bij dochter zat, dochter dichter bij zoon, zoon dichter bij hubbie. Maar ik heb geen kaas gegeten van familie-opstellingen, en ik deed wat ik dacht dat goed was. Wat het dus NIET was.

Gaandeweg bleek dat de kids, die wel hadden gezegd dat de jongen mocht komen in ons gezin, totaal niet hadden kunnen inschatten wat dat voor hen zou betekenen.

Dochterlief voelde zich behoorlijk van haar plaats gekatapulteerd. Met alle gevolgen van dien. Opstandigheid, kwaadheid, negeren van de PZ… gelukkig kan ik héél goed praten met haar, en hebben we snel ingezien dat het goed voor haar zou zijn om met een onafhankelijke hulpverlener te praten over wat ze meemaakte. Want met mij ging DAT net wat moeilijker, ik was tenslotte diegene die hem in huis had gebracht. Dochter was op dat moment ook nog geen zestien. Volop in de puberteit. Neen, er zijn betere momenten om een pleegzoon van die leeftijd in huis te halen. Ook zoonlief vond het uiteindelijk geen match made in heaven. Maar dat kwam door de problematiek van PZ. Weinig sociale vaardigheden, weinig inzicht in zijn eigen functioneren, een beetje beter weten vaak…Enfin, het liep niet echt van een leien dakje.

En toch geloof ik nog steeds dat het ons als gezin oneindig veel heeft bijgebracht, dingen die we zonder PZ nooit of pas véél later zouden geleerd hebben. Ergens geloof ik dat het goed was voor dochterlief dat ze geconfronteerd werd met deze nieuwkomer, waar véél aandacht naar uit ging. Want tot dat moment ging héél véél aandacht naar haar, naar de jongste tetteraar;) Nu moest ze leren om een stukje van haar podium af te staan. En dat deed pijn. Maar ik geloof dat het een belangrijke les is zijn voor haar verdere leven. Allebei de kids hebben geleerd dat het niet overal zo goed is als thuis, dat het echt wel helemaal mis kan lopen, en dat respect en waardering ontzettend belangrijk zijn, voor elke mens.

Ze hebben mededogen geleerd..

IMG_20140430_161458

Ik zie PZ nog steeds in onze tuin, aan de vijver, staan. Met een schepnetje in de hand, schepte hij er alle algen uit, of dat probeerde hij toch. Daar kon hij héél lang bezig mee zijn. Ik vond het fijn om hem zo te zien. Het was alsof hij met elke schep uit de vijver, een beetje dieper in ons gezin dook.

En hij was zo welkom.

Lieve PZ.

Myriam

12 gedachten over “Let’s talk PZ again :)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s