Tandenfeetjes en andere weetjes ;)

IMG_20150205_102551

Véle jaren geleden, toen mijn kindertjes klein en aaibaar waren, vielen hun tandjes gewoon uit hun mond, als de tijd rijp was. Soms kwam er misschien een klein beetje hulp aan te pas, zoals een prutsend tongetje dat er voor zorgde dat een loszittend tandje helemaal naar buiten wipte. Koordjes vastmaken aan de tand, en dat koordje dan weer vastmaken aan de deur, en dan zitten wachten tot iemand de deur opensnokt, daar hebben we nooit aan mee gedaan. Hoefde ook niet. Gelukkig.

We vonden het wel jammer dat die arme bloedjes eerst zó hard moesten afzien om die tandjes er door te krijgen, om ze daarna weer te verliezen. Soms ging dat verlies gepaard met wat traantjes, want kindjes zijn  zeer gehecht aan hun eigendommen, ook aan hun eigen eerste tandjes. Maar dan kwam de tandenfee eens langs, en was het leed snel geleden.

En uiteindelijk kwamen er mooie nieuwe volwassen tanden in de plaats. So, what’s the big deal?

Iets minder jaren geleden bleek dat die mooie nieuwe tanden toch niet zo mooi in het gelid stonden als gewenst. Daar moest iets aan gedaan worden. Jij een beugel, hij een beugel, iedereen een beugel. Zo was het toen, en zo is het misschien nog?

Er werd gebeugeld dat het een lieve lust was, in het kwadraat. Buitenbeugel, binnenbeugel, rekkertjes… Heel de santeboetiek passeerde de revue. Met mooie resultaten, het moet gezegd. Vader en moeder waren blut, maar de tanden van de kindertjes stonden netjes op hun plaats 🙂

Dan leunt een mens rustig achterover en denkt bij zichzelf: “Héhé, dat hebben we mooi voor elkaar!”

Had je gedacht. Dan heb je nog niet van die vervelende klieren van wijsheidstanden gehoord….

Die komen tevoorschijn, bij onze schatten toch, als de overige tanden denken dat hen niets meer kan overkomen. Ze piepen door het tandvlees heen, en veroorzaken helse pijnen, ontstekingen, noem maar op…(bij dochterlief) Verder kom je te weten dat die vervelende wijsheidssnoodaards teveel plaats opeisen, en dat de standplaats van die kleine lieve bijtertjes, die al veel langer aanwezig waren, in het gedrang komt.

Ik geef toe dat ik het eerst NIET wou horen. Ik voerde allerlei argumenten aan die pleiten tegen de extractie van wijsheidstanden. Onderzoeken die aantonen dat het niet goed is om d’office wijsheidstanden te verwijderen, verwijzingen naar mogelijk op te lopen ziekenhuisinfecties, refereren aan mijzelf (wat niet zo’n goed argument is, want mijn tanden staan niet mooi in het gelid…) Maar niets hielp. De artsen hielden vol dat een extractie noodzakelijk was, en dat we er best niet te lang mee wachten.

De mededeling dat de wortel van die wijsheidslosers héél dicht bij één of andere belangrijke zenuw zat, was ook niet van die aard om mij met enthousiasme naar de behandeling te doen uitkijken. Stel je voor dat de kids met een afhangende lip of zonder gevoel in hun mond verder door het leven zouden moeten. Maar toch, het moest. De kinderen waren akkoord. Hubbie was akkoord, ik was (niet helemaal) akkoord, maar wat mot  mot…

Vanmorgen was het dan zover. We werden om zeven uur verwacht op de site van het nieuwe AZ Jan Palfijn.

De dag begon schitterend. STRESS, kan je je wel indenken, wat mij betreft. En als je mijn blog al een tijdje volgt, weet je dat stress in combinatie met mij vuurwerk geeft: flippen dus. En dat deed ik, met overgave.

De wagen waarmee we naar het ziekenhuis zouden rijden, was hard bevroren. Niet een beetje, maar echt hard. Verder leek de baan spiegelglad, en dat zal ze ook wel geweest zijn op bepaalde plaatsen.

De parking lag er bij als een glimmende dansvloer, en ondergetekende had hakjes aan. Ik moest me vastklampen aan de arm van zoonlief om niet onderuit te schuiven en zo zelf opgenomen te worden.

Eénmaal binnen bleek dat ernog negen wachtenden voor ons waren.. allen mensen die wachten om zich in te schrijven voor een opname. Een goed half uur hebben we daar doorgebracht, voor we naar het dagziekenhuis konden verhuizen.

Nagelnieuw, piekfijn in orde, iedereen super vriendelijk.

Dochter ging het eerst onder het mes, op de voet gevolgd door zoonlief. Ik had beslist om de sneeuwbui niet te trotseren en de dag gewoon in het ziekenhuis door te brengen. Gewapend met boek en smartphone zou dat moeten lukken. Maar wachten kan lang duren, en de zetel op de kamer was ook niet super makkelijk, wel integendeel.

Maar gelukkig, na ongeveer twee uur kwam dochter al weer terug, helemaal wakker en alert, tetterend dat het een lieve lust was. En met een ijszak rond haar wangetjes geknoopt. Net een groot paasei, als ik zo oneerbiedig mag zijn.

Met de zoon ging het minder vlot. Blijkbaar zaten zijn wijsheidsondingen zo diep dat het niet van een leien dakje liep om ze te verwijderen. Hij kwam dan ook pas een uur later terug op de kamer, met een passende ijsstrik rond het hoofd.

So far, so good. De operatie en anesthesie hebben ze al overleefd.

Nu de rest nog 🙂

Myriam

14 gedachten over “Tandenfeetjes en andere weetjes ;)

    1. Acht wijsheidstanden Nele, dat is een medisch wonder denk ik;) En ik vrees dat mijn kindertjes méér dan genoeg hadden aan hun vier exemplaren, die ze nu gelukkig kwijt zijn…

      Like

      1. Ze trekken ze en er komen gewoon nieuwe in de plaats. Af en toe ontsteken ze wel maar ben te laf om ze te laten trekken 😉 Moet zeggen dat de laatste 2 die zijn doorgekomen nu echt wel de laatste zullen zijn, 1tje is ongelijkmatig van vorm en de andere piept een kleine 2 millimeter naar boven 🙂

        Liked by 1 persoon

  1. Och verschrikkelijke ondingen die verstandkiezen. Wat me verbaasd is dat je dochter 2 uur weg is geweest en je zoon langer….ik heb er 3 moeten laten verwijderen, het langst is denkt ik 20 minuten geweest dat ik in die stoel van de kaakchirurg heb gezeten en liep ik “gewoon” weer naar buiten!

    Liked by 1 persoon

    1. Ja, het was onder algemene narcose omdat ze alle vier in één keer werden verwijderd. En omdat de kiezen zéér dicht tegen één of andere belangrijke zenuw aan lagen…Maar de operatie zelf heeft bij dochter een twintigtal minuten geduurd, bij de zoon een goed half uur, omdat zijn wortels zo diep zaten. En dan nog de recovery, dat zal het langst geduurd hebben, met een extra infuus met antibiotica wegens de diepte van de wonde bij de zoon. Het zijn net twee hamstertjes. Maar met de pijn valt het wel mee tot nog toe. Fingers crossed.:)

      Like

      1. Ah vandaar, ik ken dat helemaal niet allemaal tegelijk eruit onder gehele narcose.
        Ach gosh lol ja hamstertjes ja, zo dik als de wangen kunnen zijn dan!
        Beterschap!

        Liked by 1 persoon

  2. wanneer je voldoende attent bent met de ijszakken en pijnstillers gaat t allemaal wel vlot.ook goed spoelen met ontsmettingsmiddel en je ab slikken als een grote jongen en flinke meid en dan ben je er zo vanaf
    😆verzekerd van een mooi gebit zonder ontstekingen v die onwijze dingen.
    Is absoluut niet fijn,maar komt wel goed’je hoeft niet te stressen😊maar nu heb je extra redenen om ze te verwennen 😄

    Liked by 1 persoon

    1. Ijszakken: check, pijnstillers: check, spoelen: check, antibiotica: check, tandenpoetsen: check, en verder grote hoeveelheden smoothies, milkshakes, puddinkjes, en crèmekens. Maar het komt wel goed 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s