Put on those shoes…

mannenschoenen
Picture from blog Highsnobiety

Zoon heeft schoenen nodig. Vrij dringend. Het is alweer een goed jaar geleden denk ik, sinds hij zijn laatste paar kocht.

Je moet het hem toegeven: hij is niet veeleisend. Toch niet wat betreft de frequentie waarmee hij voorzien wenst te worden van nieuwe kledij en schoeisel.

Toch barst het zweet mij uit bij het horen van zijn vraag. Echt? vraag ik hoopvol. Misschien heb ik het niet goed begrepen, dat komt wel vaker voor. Misschien heeft hij me willen zeggen dat hij met zijn huidige paar nog minstens vijf jaar verder kan. IJdele hoop. Hij heeft ECHT nieuwe schoenen nodig. En als hij het zegt, is het ook waar. Want wie haat het nog meer dan ikzelf om schoenen te kopen met zoonlief? Juist, zoonlief zelf.

Iemand die het niet heeft meegemaakt kan het niet begrijpen. Hoe zoiets simpels als het aankopen van een paar schoenen telkens opnieuw resulteert in één grote bel van frustratie, bij beide betrokken partijen.

Toen hij nog een aantal jaren jonger was presteerde hij het soms om al bij de ingang van de winkel, nog voor hij één schoen had aangeraakt, te kennen te geven dat hij op die plaats niet zou vinden wat hij zocht… Zou er een aura rond die winkel hebben gehangen, een negatief aura dan, dat enkel door hemzelf kon waargenomen worden? Had hij een soort uitbreiding in zijn brein, waardoor hij van op grote afstand kon spotten of er acceptabele schoenen aanwezig waren in het betreffende magazijn? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat zoiets bijzonder ontmoedigend is voor een moeder die vol goede moed begint aan de zoektocht naar een paar schoenen voor zoonlief.

Vandaag was het dus weer zover. In de buurt hebben we een respectabel aantal schoenwinkels, waardoor de helletocht naar het centrum van de stad zoonlief wordt bespaard. Want zo ziet hij een stadsbezoek: als een helletocht…

De eerste winkel die we binnenstappen is Torfs. Recht naar de rekken met maat 44. Ik zwijg, want soms verdenk ik hem er van dat de schoenen die ik durf aan te wijzen sowieso als ongeschikt worden bestempeld.

Hij kijkt en kijkt, vijf lange minuten, en warempel, hij kiest één paar uit, en zet zich neer om te passen. Wat kan het leven mooi zijn, zingt iets in mij. Yes!!!! Prijs van in de eerste winkel…

Om onmiddellijk terug in de kille werkelijkheid geworpen te worden. Life sucks, en die schoenen passen niet 😉

Het zou TE mooi geweest zijn.

Verder naar Bent. Twee minuten om vast te stellen dat er niets te vinden is.

De auto in op weg naar schoenwinkel drie: Avance. Vijf minuten, één pasbeurt toch, maar ik voelde het, ook hier zou het niets worden. Maar het positieve moet ook gezegd. Hij doet echt wel een inspanning; Niet meer van aan de deur zeggen dat er niets te vinden is. Niet meer buitenlopen zonder ook maar iets vast te nemen of aan te passen. Het gaat warempel de goede richting uit 🙂

Naar schoenwinkel Brantano dan maar. Onderweg vraag ik hem wat nu precies zijn criteria zijn om te bepalen of een schoen in aanmerking komt voor aankoop? Want voor mij lijken de talrijke afgekeurde modellen soms wonderwel op de modellen die de test passeren. Het moet iets gevoelsmatigs zijn, iets emotioneels. Een echt antwoord wordt mij niet gegund.

Ook bij Brantano vingen we bot.

We waagden ons verder uit de buurt, schoenwinkel Firelle in Gentbrugge. Er werd gepast, jawel, maar ook hier was het niet helemaal je dat.

Vijf schoenwinkels op één dag, ik vind dat veel. Zoonlief ook. Hij gaf het op. En suggereerde plots het internet. Dat we daar niet eerder aan gedacht hadden. De redder in alle nood. Het wereldwijde web met een oneindige collectie schoenen zomaar voor het grijpen, allez bij wijze van spreken dan hé.

En jawel, de schoenen zijn besteld ondertussen. Volgens mij heb ik er tientallen als de nu bestelde schoenen gezien in elk van de vijf bezochte winkels, maar waarschijnlijk zat het aura niet goed, of werd zoonlief er niet emotioneel door geraakt 😉 Door deze op het internet blijkbaar wel. Hopelijk passen ze nu nog ook.

Of zou dat te veel gevraagd zijn? Mijn zoon, ondanks de schoenproblemen ben ik zo dol op hem 🙂

Myriam

6 thoughts on “Put on those shoes…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s