Going to the adviseur

blogpost going to the adviseur
Schema afkomstig van de website van http://www.hvw.fgov.be

In België bestaat er een schitterend vangnet voor mensen die om één of andere reden even, of gedurende langere tijd, niet kunnen meedraaien in het arbeidscircuit.

Onze sociale zekerheid.

Iedereen die aan het werk is, draagt maandelijks zijn behoorlijk grote steentje bij, vanuit het solidariteitsprincipe. Ik heb er nooit moeite mee gehad om mijn deel te betalen, gedurende de éénendertig jaar dat ik heb gewerkt (tot nog toe).

Het viel mij behoorlijk wat moeilijker om, toen ik er onderdoor ging, mijn hand uit te steken om een ziekte uitkering te ontvangen.

Schaamte, denk ik zo.

Het is héél normaal dat je wordt opgeroepen om de zoveel tijd, zodat artsen kunnen vaststellen of je inderdaad nog steeds arbeidsongeschikt bent. Want zoals van elk mooi systeem, wordt ook van dit systeem gretig misbruik gemaakt door allerlei mensen.

Waar ik mezelf, ondanks de schaamte die er nog steeds zit, niet toe reken.

Ik denk terug aan de eerste keer dat ik, na mijn burn-out, op gesprek ging bij de adviseur.

Met lood in de schoenen, nog totaal niet hersteld op énige manier, integendeel, héél héél diep zittend, gewapend met documenten van huisarts en psycholoog.

Ik kwam binnen in de gebouwen van de CM.

Aan een onthaalloket krijg je een nummertje toegewezen. En dan mag je plaatsnemen in de wachtzaal, samen met nog een aantal ongelukkigen. Want ik denk niet dat er iemand is die zegt: Joepie, ik mag vandaag nog eens naar de adviseur.

Maar echt, zelden heb ik iemand met meer begrip ontmoet, als de arts die mij daar ontving op haar kabinet.

Nadat ik mijn verhaal had gedaan, al snikkend natuurlijk, gezien mijn toestand, wist ze mij nieuwe moed te geven. En daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor. Want had ze mij toen behandeld als de profiteur die ik mij voelde, dan was het écht niet goed gekomen met mij.

Maar ze wees me er op dat ik al die jaren had bijgedragen aan de sociale zekerheid, en dat het feit dat ik daar nu gebruik van diende te maken géén schande was.

Ik voelde iets van me afglijden.

Verder vergeleek ze mij, en andere mensen met een burn-out, met de kanarievogeltjes die vroeger als een soort alarmsysteem werden meegenomen in de steenkoolmijnen. Als er mijngas werd gevormd, sneuvelden deze vogeltjes vrij snel, zodat de mijnwerkers tijdig een goed heenkomen konden zoeken. Mensen met een burn-out zijn als die kanarievogeltjes: meestal consciëntieuze werkers, met véél gevoel voor verantwoordelijkheid, die hun werk ter harte nemen. Maar ook zéér gevoelige mensen, die door uit te vallen het signaal geven dat er iets helemaal mis is in de organisatie waar ze tewerkgesteld zijn.

Een goede organisatie trekt daar zijn lessen uit, en zorgt voor verandering, en verbetering.

Ik ben die arts zo ontzettend dankbaar geweest voor wat ze mij die dag heeft verteld. Het heeft mij echt geholpen om mijn crash in een ander daglicht te zien,en om er mee te leren omgaan.

Maar de schaamte bleef. Dat ik het niet gebolwerkt heb, dat ik een uitkering moest krijgen, dat ik…

Dat ging pas beter op het moment dat ik mijn ontslag gaf, maar dat is een verhaal voor later.

Fijn weekend

Myriam

4 thoughts on “Going to the adviseur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s