Mama

mama

Enkele weken geleden vroeg mijn moeder mij of ik met haar enkele woonzorgcentra wou bezoeken. Ze wordt binnenkort 86, en hier en daar had ze opgevangen dat het niet evident is om snel binnen te raken in het WZC van je keuze, mocht de nood plots hoog worden.

Dat was even slikken. Echt waar. Met mijn verstand weet ik dat dit een heel goed besluit is. Ik heb lang genoeg in de sector gewerkt om te weten dat het raadzaam is dat je je vroeg genoeg op een wachtlijst laat plaatsen. Zelfs als je er nooit gebruik van hoeft te maken, en ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat mijn mama NOOIT naar een WZC zal hoeven.

Maar met mijn hart, en dat is nog steeds het grootste part van mij, kan ik het niet vatten. Dat die mooie sterke jonge vrouw uit mijn kindertijd en mijn jeugdjaren echt oud is geworden. Dat ze het gevecht daartegen aan het verliezen is, hoe moedig en sterk ze ook is. Dat raakt me meer dan ik kan zeggen. Want als kind wil je kind kunnen blijven voor je ouders. Enfin, ik zal voor mezelf spreken. Ik wil kind kunnen blijven. Ik wil helemaal niet hoeven zorgen voor haar, niet omdat ik niet wil zorgen, maar omdat het niet hoort. Een kind zorgt niet voor zijn ouders. Voor een kind wordt gezorgd…Am I shocking you?

Ik wil thuiskomen in mijn ouderlijk huis, en mijn voeten onder tafel steken, en genieten van haar zalige kookkunst die ik nooit zal kunnen evenaren.

Ik wil mijn kapotte kledij aan mijn mama geven, en vragen of zij de naad wil toestikken, of een knoop wil aannaaien of een rits wil vervangen.

Ik wil met haar meerijden naar de Carrefour, om samen inkopen te gaan doen.

Ik wil haar zien lopen door het huis, de trap nemen met twee treden tegelijk, een maaltijd bereiden voor dertig personen zonder gemor.

Ik wil haar sterk en jong en gezond, op alles een antwoord, geen gedoe, geen gezeur.

Ik wil haar als mijn mama.

Maar het leven luistert niet naar wat ik wil. Dat gaat gewoon door. Ik word ouder, zij wordt ouder, wij worden ouder.

Of we dat nu fijn vinden of niet.

Let op, ik ben blij dat ze er nog is. Ik wil mensen die hun moeder vroeg hebben verloren, en die zich nu misschien afvragen waarover ik problemen maak, zeker niet voor het hoofd stoten.

Alleen is het lastig om te zien hoe ze elke dag weer een klein pasje achteruit zet, ondanks het feit dat ze voor haar leeftijd nog behoorlijk fit en alert is. Zij vindt van niet, maar ze legt de lat dan ook behoorlijk hoog, niet alleen voor zichzelf trouwens…

Dus een bezoek aan een woonzorgcentrum, aan drie woonzorgcentra zelf, met mijn moeder… De afspraken zijn gemaakt. Maandag vuurdoop. Ik kijk er niet naar uit. Als je mijn blog al een tijdje volgt, weet je dat ik burn-out ben van mijn werk in een woonzorgcentrum. Ik kan er nog steeds moeilijk aan terugdenken. Ik vraag me dan ook af wat het met mij zal doen, om met mijn moeder over de drempel van een Woonzorgcentrum te stappen. Niet het WZC waar ik ooit gewerkt heb, ik vrees dat het mij echt niet zou lukken om die drempel over te stappen. Maar toch WZC’s.

Want wat ik ervaar als ik een zorginstelling binnenkom, is kwaadheid. Nog steeds een enorme kwaadheid. Ik ben kwaad op de zorgsector in het algemeen, al is die zich van geen kwaad (!) bewust. En al kunnen de mensen die er werken, en die voor het overgrote deel gewoon fantastisch werk leveren, er ook niets aan doen. Je zal maar zo iemand als ik op bezoek krijgen op de sociale dienst….Ik ben nu al kwaad en ik heb er nog geen voet binnen gezet met mijn mama.

Die kwaadheid richt zich op beleidsmakers, die goede zorg onmogelijk maken met hun toenemende besparingen en hun onwetendheid over  hoe de zorg precies in elkaar steekt, hun onverschilligheid voor ouderen, en zwakkeren in de samenleving, die steeds weer de grootste dupe zijn van de besparingen. Verder richt mijn kwaadheid zich op Raden van Bestuur en Directies, toch op diegenen die geen kaas hebben gegeten van management, maar zich toch blijven vastklampen aan de top.

Eigenlijk ben ik gewoon nog steeds ongelofelijk kwaad, merk ik. Na meer dan anderhalf jaar zou ik gedacht hebben dat dit aspect van mijn burn-out wat zou gekalmeerd zijn, maar niet dus….

Moet ik nog eens opnemen met mijn psy.

Arme medewerkers van de WZC’s waar ik met mijn moeder langs zal gaan….Zij kunnen er niets aan doen…

Ik probeer me te gedragen.

Myriam

3 thoughts on “Mama

  1. wat een mooie “post” hoe triest die ook moge klinken, wat een zelfreflectie en wat een zorg vr mama !
    ik ben er zeker van dat je vanuit je zorg voor mama het meest geschikte wzc zal zoeken en vinden, mama zal daar zelf ook voor zorgen, hoewel de zorg nu ook van haar oudste dochter moet komen, want ze wordt inderdaad een beetje ouder. Gelukkig heeft ze nog haar trekjes (cfr lekkere oude cheddar kaas dacht ik hé :-). Veel sterkte vandaag en later op de week effe bijkletsen met BF ?

    Liked by 1 persoon

    1. Lieve someone, dank je wel voor je comment, die mij ontzettend veel plezier doet. Mama heeft beslist dat ze vandaag niet buitenkomt wegens het bar slechte weer… Dus even uitstel van executie. Natuurlijk kan ik effe bijkletsen met BF. Let me know when…:)

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s