The unbearable lightness of CARE…

unbearable lightness of care

Toen ik pas thuis zat met mijn burn-out, in augustus 2013, heb ik gesmeekt om opgenomen te worden in de psychiatrie. Ja, je leest het goed. GESMEEKT. Bij mijn huisarts, bij mijn psycholoog, bij mijn man, bij mijn BF….Alsjeblieft, laat mij opnemen. Ik sta niet in voor mezelf. Ik wil rust in mijn hoofd. Ik had de idee dat alle chaos en pijn en wanhoop zouden verdwijnen, als ik opgenomen zou worden.

Gelukkig, moet ik zeggen, heeft iedereen mij met man en macht tegengehouden. Met alle overtuigingskracht die ze in zich hadden, hebben ze mij uitgelegd dat ik in de psychiatrie niets zou vinden dat mij vooruit zou helpen. Dat wat ik nodig had ook thuis kon gevonden worden. Ik was nu eenmaal goed omringd. En er is, meestal toch, behoorlijk wat harmonie en rust te vinden in mijn huis, en bij mijn huisgenoten. Dus voor die ene keer heb ik geluisterd naar de goede raad van anderen. Ik kon ook niet anders hoor. Anders, ik ben er zeker van, had ik het toch uitgetest. That’s me 🙂

Ik moest er vorige week aan terugdenken, toen ik met een héle goeie vriendin de lange weg van de PAAZ afdeling AZ Maria Middelares naar de Angst – en Stemmingsstoornis afdeling UZ Gent ging. Lang in de figuurlijke betekenis…

Door omstandigheden kan zij de rust die ze broodnodig heeft, niet vinden thuis. En is een opname dus onvermijdelijk, en zonder twijfel ook goed.

Maar wat ik zag, die ene dag dat ik met haar de oversteek maakte, dat heeft me zo geraakt en boos, neen, woest gemaakt, dat ik er deze blogpost over schrijf. Het zal niets veranderen aan de aard van het beestje, maar toch, je weet maar nooit.

Ik begin bij een eerste bezoek dat ik bracht aan die vriendin, op de PAAZ afdeling in Maria Middelares.

De afdeling was erg rustig, wat een enorm pluspunt is, want rust is in elk geval wat zij nodig heeft. Haar kamer, een éénpersoonskamer, was OK. Bij binnenkomst zaten een aantal hulpverleners in de verpleegpost te overleggen.

Toen we na een halfuurtje beslisten om eens tot in de cafetaria te gaan, om daar verder te praten, zaten de hulpverleners nog steeds te overleggen. Er moet immers héél wat overlegd worden in de zorg. En ik kan het weten, want ik heb er zelf ingestaan. Mijn vriendin probeerde de aandacht te vangen van deze overleg plegende verpleegkundigen, maar zij slaagde daar niet in. Door de toestand waar zij zich nu in bevindt, staat haar niveau van zelfvertrouwen en assertiviteit behoorlijk laag (wat voor vele mensen op deze afdeling geldt zonder twijfel), en vanaf haar plaatsje aan de deurpost kon zij er niemand toe brengen in haar richting te kijken. Gelukkig was daar ondergetekende, wiens niveau van assertiviteit behoorlijk goed staat op dit moment, en zeker in dergelijke omstandigheden!! Een fikse tik op de deur en een ferme stem die zegt: “Wij gaan even naar de cafetaria”, en alle ogen werden plots op ons gericht. En toen kwam daar die ene opmerking: “Dat kan helemaal niet, er is normaal slechts bezoek vanaf 17 uur, alleen op woensdag is er bezoek om 14 u.” Moet je weten dat het die dag woensdag was….Je denkt misschien: iedereen kan zich toch vergissen. Natuurlijk, lieve bloglezer, ik ben de eerste om dit toe te geven. Ik vergis me dagelijks… Maar het ging hem om de manier waarop het gezegd werd. Mijn haren gingen rechtop staan, want hier sprak de macht van de zorgverlener over de patiënt. Ik als hulpverlener ga er van uit dat die patiënt iets vraagt dat niet kan goedgekeurd worden. Misschien vind je dat ik spijkers op laag water zoek, ik hoop dat je gelijk hebt, maar voor mij voelde het behoorlijk slecht aan.

Een detail slechts in vergelijking met wat haar verder nog te wachten stond bij de transfer…

Een PAAZ afdeling is per definitie een afdeling waar je maximaal drie weken kan verblijven, en van waaruit je dan doorverwezen wordt naar een afdeling die aangepast is aan jouw noden en waar je de nodige begeleiding en therapie kan krijgen. Ik vond het dan ook erg vreemd toen ik vernam dat mijn vriendin tijdens haar verblijf in de PAAZ afdeling al enkele bezoeken had afgelegd in verschillende psychiatrische ziekenhuizen, voor een intake gesprek. Stel je voor dat je op de spoed ligt met een herseninfarct, of wat mij betreft met een open beenbreuk, en dat je eerst bij een paar ziekenhuizen mag langsgaan voor een intake gesprek, zodat je ZEKER op de goeie afdeling belandt. Klinkt krankzinnig en is het natuurlijk ook. Nu, in mijn ogen is het even krankzinnig om een mens die psychisch lijdt op pad te sturen, met echtgenoot of vriendin of weet ik veel, dus zelfs nog niet begeleid vanuit het ziekenhuis, voor intake gesprekken in andere ziekenhuizen. Zou je van een psychiatrie geen begrip mogen verwachten voor de psychisch lijdende mens? Weet men in de psychiatrie nog steeds niet dat dit de krachten van deze mensen vér te boven gaat? Waar zijn we in godsnaam mee bezig? Maak alsjeblieft zelf afspraken met ziekenhuizen, en zorg dat je zieke patiënt terecht komt op de gewenste afdeling zonder dat hij deze lijdensweg moet gaan!!!!!! Responsabilisering en heft in eigen handen nemen, my ass!!!! Als je zo ziek bent, kan je dat helemaal niet.

Door haar toestand, en ik herken het zéér goed, kan ze héél moeilijk plannen en organiseren, en vergeet ze ontzettend veel. Nu had men haar de dag voor de transfer naar het UZ Gent rond drie uur in de namiddag gezegd, dat ze de volgende dag in het UZ diende te zijn tegen twee uur. Maar omdat ze al enkele intakes achter de rug had, behalve in het UZ, geloofde mijn vriendin dat ze op intake ging. Het was dus pas ’s avonds, nadat haar man al naar huis was, dat bleek dat het niet om een intake ging, maar om een opname in het UZ. (Dit pleit voor het UZ, hier zijn blijkbaar geen voorafgaande intakegesprekken nodig)

Op dat moment moest nog iemand gezocht worden die met haar meekon. Ik werd opgebeld, en ik heb met graagte toegestemd, want ik ben blij als ik haar op één of andere manier kan helpen.

Toen ik om half twee aankwam in Maria  Middelares, trof ik haar een beetje hulpeloos aan. Als je ongeveer een maand ergens bent opgenomen geweest, heb je één en ander van materiaal verzameld op je kamer. En nu diende al dat materiaal ingepakt, en naar de auto gebracht te worden. Ik ben zelf in redelijk goede doen momenteel; maar zulke zaken lukken ook nog niet echt goed. Dus de moed zakte me behoorlijk in de schoenen. Dan vraag ik me af, (ik kan er niets aan doen, het is sterker dan mezelf), hoe gaat dat dan bij mensen die geen hulp hebben van vrienden of familie?

Mijn vriendin had ontzettend veel van zichzelf gevraagd door al haar bezittingen al op bed te leggen. Zo hoefde ik nog enkel alles in zakken te stoppen, en naar de auto te brengen.

Het verkeer was afgrijselijk, we reden er meer dan drie kwartier over.

Parkeren in de parkeertoren van het UZ en dan naar de inschrijvingsbalie.

Daar kwam men in eerste instantie tot de vaststelling dat mijn vriendin niet verwacht werd. Ik zag haar wegzinken op haar stoel. Zelf voelde ik het enigszins rood worden voor mijn ogen. Maar ik beheerste me.

Bleek na enig over en weer gepalaver dat de verkeerde geboortedatum was doorgegeven, Ze werd toch verwacht. Het duurde enige tijd voor de correcte afdeling was gevonden, maar goed. Dat zijn dingen die kunnen gebeuren. Al vroeg mijn vriendin zich wel af, waarom zulke dingen blijkbaar altijd bij haar gebeuren? Ik denk niet dat ze altijd bij haar gebeuren. Ik denk dat ze regelmatig gebeuren. Alleen weten we het niet, als het bij iemand anders gebeurt.

En toen kregen we de kers op de taart van onze dag. Mijn vriendin had uitdrukkelijk om een éénpersoonskamer gevraagd. Maar die was er helemaal niet. Er waren alleen tweepersoonskamers beschikbaar en een éénpersoonskamer zou ten vroegste beschikbaar komen vanaf begin februari. Ik zag haar verder wegzinken op haar stoel. Maar ergens haalde ze toch nog een beetje moed vandaan, respect echt waar, respect!! En ze zei dat dit toch helemaal niet kon. Ze wou alleen maar verhuizen naar een eenpersoonskamer, en nu was ze uitgecheckt uit Maria Middelares, en was er geen eenpersoonskamer in het UZ. Ook ik deed mijn duit in het zakje, want ik was ondertussen witheet geworden. Al kan het arme mens aan het onthaal er natuurlijk niets aan doen.

We beslisten om apart te gaan zitten, en om de kamer in het UZ even on hold te zetten. Mijn vriendin zou terug contact nemen met Maria Middelares, en met een andere psychiatrische instelling waar ze eventueel naar toe kon en waar misschien wel een éénpersoonskamer zou zijn.

Op de PAAZ afdeling van het AZ Maria Middelares wist men aanvankelijk al niet meer wie ze was, nadat ze een uur daarvoor vertrokken was. Nu ja,ze zien daar vele mensen, dus tot daaraan toe. Terug naar daar kon niet, want ze was uitgecheckt. En het telefoonnummer van de andere psychiatrische instelling? Dat konden we vast ook wel krijgen aan het onthaal van het UZ. Nu vraag ik je….

We raakten inderdaad aan dat telefoonnummer. Tijdens het telefoongesprek bleek dat er na de intake, die de week ervoor had plaatsgevonden, nog een teamvergadering moest komen waarop de situatie van mijn vriendin aan bod moest komen. Pas dan zou beslist worden of ze kon worden opgenomen of niet.

De enige optie was dus uiteindelijk de tweepersoonskamer in het UZ. Mijn vriendin huilde toen we terug aan de inschrijfbalie zaten, en het sneed me door mijn hart om haar zo te zien. En ik dacht: waar zijn jullie in godsnaam mee bezig mensen? Een beetje empathie, kan dat? Inschatten wat de gevolgen zijn voor iemand die zo kwetsbaar is: mogen we daar niet op rekenen?

Ik heb de indruk dat mijn vriendin het goed stelt op de afdeling. En dat maakt veel goed natuurlijk. Maar wat ik hierboven beschreven heb, zoiets zou niet mogen gebeuren. Als je je al zo slecht voelt, heb je deze extra ballast echt niet nodig.

Myriam

2 gedachten over “The unbearable lightness of CARE…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s