Kleine kindjes kleine zorgen – grote kindjes…. My ass!

My beautiful picture

Mijn moederinstinct is altijd zeer sterk ontwikkeld geweest. Ik wist dus al héél vroeg, ik denk van rond mijn vierde levensjaar, dat ik mama zou worden. Wie de vader zou worden? Het heeft wat langer geduurd vooraleer ik dit had uitgedokterd 😉

Ik dacht aan vier kinderen, twee jongens en twee meisjes. God in Zijn oneindige goedheid en alwetendheid, heeft anders beslist, gelukkig. Het bestaat niet dat ik vier kleine kinderen zou hebben aangekund.

Nochtans, toen ik erg jong en erg naïef was, en je zou me hebben gevraagd welke leeftijdscategorie me het meeste zou liggen, had ik zonder twijfelen geantwoord: geef mij maar baby’s en peuters. Echt, ik was er dol op. Ik smolt bij de aanblik van een paar mollige babywangetjes, van grote blinkende baby ogen, van dikke handjes en dito billetjes, met allemaal schattige plooitjes. Nog steeds smelt ik hiervoor. Maar nu ken ik ook de kleine regeltjes onder aan het contract, of aan de achterzijde van het contract, naargelang. De kleine regeltjes die niemand ooit leest, ik dus ook niet, en die het hebben over:

  • huilen en krijsen, niet even, maar dagen en nachten lang…
  • onderbroken nachten, niet één keer, maar verschillende keren per nacht, en dat jaren lang…
  • stinkende pampertjes…
  • eindeloze wiegsessies…
  • ontstoken borsten en tepelkloven…
  • inscheuren bij de bevalling, of word je liever geknipt…
  • hormonale tornado’s en dagen dat je als een zombie door het leven stapt, terwijl je ondertussen nog voor je oogappel moet zorgen ook.
  • ondertussen gewoon gaan werken, het huishouden doen, boodschappen doen, vrienden en familie inviteren, kortom gewoon doen wat je voorheen deed.

What’s the big deal anyway?

Begrijp me niet verkeerd alsjeblieft bloglezer. Mijn kinderen zijn het mooiste geschenk dat ik ooit kreeg, en ik zou alles doen voor hen, inclusief mijn leven geven. Maar niemand heeft mij ooit gewaarschuwd dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zou zijn, dat niet alles rozig en wollig en fantastisch zou zijn met die schattige patatjes erbij.

Met mijn voorbeschiktheid (stemmingsstoornis :() stond het in de sterren geschreven dat dit niet goed zou komen. Enfin, uiteindelijk is het gelukkig wel goed gekomen, maar dat heeft toch enige voeten in de aarde gehad. Met als gevolg dat ik véél te weinig heb genoten van mijn kleine hummeltjes. En dat ik tot het besef ben gekomen dat ik véél minder een baby/peuter/kleutermens ben, dan wel een tiener/twen mens.

Op dit moment geniet ik dus dubbel zoveel van mijn bijna twee meter lange knappe zoon, en mijn véél kleinere maar even knappe dochter, maar toch had ik graag ook wat meer van hen genoten toen ze nog net iets aaibaarder waren.

En laat deze blogpost nu net gaan over de manier waarop ik dat had kunnen realiseren, mocht ik toen geweten hebben wat ik nu weet!!!

Misschien kan ik er jou, jonge moeder en bloglezeres, wel mee vooruit helpen. Tenzij je superwoman bent, en alles piekfijn voor elkaar hebt, dan heb je aan deze post géén boodschap. Maar voor alle anderen die nu en dan met de handen in het haar zitten, en die soms niet meer weten waarin of waaruit, kan ik het volgende magische woord uitspreken: MEDITATIE.

Je leest het goed!! Meditatie kan, en daar ben ik honderd procent zeker van, rust brengen in de hectische wereld waarin je bent terecht gekomen na de bevalling.

Natuurlijk moeten eerst wat randvoorwaarden vervuld worden.

  • Je moet er echt willen voor gaan, voor die meditatie. Zet al je scepticisme overboord en dompel je onder.
  • Je hebt een chronisch gebrek aan tijd. Dus, als je echt wil mediteren, moet je bereid zijn om, op om het even welk moment dat even vrijkomt, onmiddellijk alles te laten vallen, en je terug te trekken voor een meditatiesessie, al was het maar voor drie minuten, of voor een kwartiertje.
  • Volhouden is de boodschap: na één dag zal je al iets merken, héél kort na de sessie. Na twee dagen zal je al iets meer merken. Hoe vaker je mediteert, hoe meer effect je zal hebben.

De tools die je worden aangereikt als hulpmiddel om te mediteren, zijn dezelfde, of je nu een jonge moeder, een veertigjarige carrièrevrouw , dan wel een oude oma bent. Alleen is het voor de jonge moeder zonder twijfel het allermoeilijkste om tijd te vinden voor het mediteren.

meditate more

Maar het is echt wel zoals het in dit oude Zen-gezegde staat. Hoe minder tijd je hebt, hoe meer je zou moeten mediteren. Want dat helpt jou gegarandeerd om de drukte beter aan te kunnen.

Maar we gaan niet lopen voor we kunnen stappen. Dus ik stel voor dat je begint met de drie minuten ademruimte. Al lukt het maar één keer per dag, dat is toch al meer dan niets, moet je maar denken.

Neem je voor om héél bewust uit je drukke dag te stappen.  Sta of zit flink rechtop, sluit je ogen als het kan, en vraag jezelf af wat je ervaring nu is, op dit moment? Welke gedachten en gevoelens zijn op dit moment bij jou aanwezig, welke lichamelijke gewaarwordingen heb je?

Richt dan je volledige aandacht op je ademhaling. Volg elke inademing tot het begin van de volgende uitademing, en elke uitademing tot het begin van de volgende inademing. Zo wordt je adem een anker dat je in het hier en nu houdt.

Daarna breng je je gewaarzijn naar je lichaam als geheel.  Je accepteert wat er op dit moment is, wat het ook is, zoals het is.

Deze korte ADEMRUIMTE meditatie is vrij makkelijk in te passen.

Maar zelfs vrij makkelijk kan erg moeilijk zijn als je een aantal kleine kinderen in huis hebt rondlopen, waarvan eentje misschien nog slaapt over de middag, maar de anderen niet meer. Probeer in elk geval toch die tijd te vinden, eventueel door je partner in te schakelen. Als hij thuiskomt van het werk, kan hij best even overnemen, zodat jij effe kan mediteren.

Smaakt dit naar meer, dan kan je natuurlijk de meditatie oefeningen bekijken die ik post onder het tabje meditatie – mindfulness.

Graag raad ik je ook de site aan van het instituut voor aandacht en mindfulness:

I AM.     http://aandacht.be/

Ook het boek “Mindfulness en bevrijding van depressie” door Mark Williams, John Teasdale, Zindel Segal en Jon Kabat-Zinn is een aanrader.

Blijf me volgen, ik plan regelmatig nieuwe mindfulness oefeningen in komende blogposten in.

Veel succes!!!

Myriam

5 gedachten over “Kleine kindjes kleine zorgen – grote kindjes…. My ass!

  1. Hallo, ik heb net je blog ‘ontdekt’. Herkenbaar allemaal wat je schrijft: teveel mama’s wekken de indruk dat het moederschap één roze wolk is… er zijn zeker ook (soms talrijke) moeilijke momenten. Mijn kids zijn inmiddels 4,11 en 15. De baby en peutertijd is hier dus ook voorbij, maar met een puber, een pré-puber en een kleuter valt er ook genoeg te beleven. Een puber in huis kan trouwens bij momenten ook behoorlijk heftig zijn, vind ik.
    Ik denk er al langer aan om te starten met meditatie. Ik ga in ieder geval al eens wat verder lezen op je blog. Groetjes, Miss Milla

    Liked by 1 persoon

  2. Bedankt voor je reactie, Miss Milla. Ik kan me voorstellen dat drie kinderen in drie verschillende leeftijdsgroepen voor behoorlijk wat animatie kunnen zorgen in huis!! Pubers zijn inderdaad een geval apart, ik heb geluk met de mijne, ze zijn zonder al te heftige troubles door de pubertijd geraakt. Enfin dat hoop ik toch, denk nu niet dat ze op respectievelijk 18 en 22 nog in de puberteit zullen komen. Meditatie is echt zalig. Moet je echt eens proberen. Op mijn blog vind je allerlei oefeningen en links naar onder andere Iam. Succes, en tot gauw hoop ik 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s