Anger and pain.

boosheidangst

Ik hield de eerste maanden van mijn burn-out een schriftje bij, over wat ik voelde tijdens de dagen tussen twee bezoeken aan mijn psy. Daar kon ik dan naar teruggrijpen op het moment dat ik bij mijn psycholoog kwam. Want mijn geheugen was (en is nog steeds) een zeef. Nu heb ik nooit een extra goed geheugen gehad, ik kon wel goed leren, maar ik vergat het ook weer snel. Maar deze toestand van vergeetachtigheid slaat echt alles, en doet me soms vrezen voor een beginnende vorm van dementie. Er wordt mij echter op het hart gedrukt dat mijn memorie te maken heeft met mijn burn-out, die dan ook nog steeds niet helemaal over is. Als ie al ooit over zal raken…. Ook daar vrees ik bij tijd en wijlen voor.

De gevoelens die ik noteerde op bijvoorbeeld 17/9/2013 waren;

  • BOOSHEID
  • SCHAAMTE
  • SCHULD
  • ANGST
  • DROEFHEID

en een héél klein beetje blijheid, en daar komt alweer het verschil met depressie om de hoek kijken. Tijdens mijn depressie was er géén blijheid, toch niet toen ik op mijn diepste punt zat. Zelfs tijdens het hoogtepunt van de burn-out waren er blije momenten, en momenten waar ik echt van kon genieten.

De boosheid die ik voelde was in eerste instantie gericht op mijn toenmalige werkgever, en enkele collegae. Omdat ik hen verantwoordelijk stelde voor de incompetentie waarmee de voorziening werd geleid. Een zó verregaande incompetentie dat valabele mensen zich te pletter vlogen als vliegen tegen een vliegenvanger. Sommigen waren zo slim om de eer aan zichzelf te houden, en een andere job te zoeken. Verreweg de verstandigste groep. Anderen vlogen te pletter, en verdwenen voor maanden, jaren, definitief. Nog anderen bleven, en vonden een manier om er mee om te gaan. Hoe weet ik niet.

Maar gaandeweg gaat die boosheid veranderen. De woede en zelfs agressie die ik voelde naar de werkgever, bleef aanwezig, maar evolueerde naar een enorme boosheid naar mezelf. Hoe kon ik ZO LANG over mij heen hebben laten lopen? Hoe dom moest ik zijn om toe te staan dat mensen mij op een dergelijke manier behandelden? Hoe kon het dat ik er van overtuigd was geraakt dat ik niets waard was, niets kon? En dit door mensen die hun eigen kleinheid trachten te maskeren door medewerkers die echt wel iets te vertellen hebben, constant af te breken?

Terwijl ik dit neerschrijf voel ik de razernij weer naar boven komen. Ondanks de vele uren therapie, en het feit dat ik dit een plaats heb gegeven. Dit mag niemand zichzelf laten aandoen. Als je niet kan leren omgaan met dit soort mensen, want die zullen wel op elke werkplek te vinden zijn, dan moet je uit puur zelfbehoud ander werk gaan zoeken. Want je wil echt niet terecht komen in de grot waar ik, en vele anderen op hun beurt, al enige tijd hebben doorgebracht…(cfr Hoe het begon / Into the deep /  Even terug naar de grot)

Er mee leren omgaan lijkt me een mooie optie, als je voor de rest graag werkt waar je werkt. Alleen slaagde ik er niet in om er mee te leren omgaan… Ik heb het meer dan twintig jaar geprobeerd. Lang genoeg, véél te lang…

Over de schaamte dan. Ik schaamde me zo verschrikkelijk dat ik de handdoek in de ring had gegooid, en thuis bleef. Alweer verwijten naar mezelf. “Je kan niets aan, je kan zelfs niet 4/5 uit werken gaan. Wat moeten je kinderen, echtgenoot, familie, vrienden, kennissen …van je denken?” Héél lang heb ik gedaan alsof er niets aan de hand was. Als mensen me vroegen naar mijn werk gaf ik een nietszeggend antwoord. Kunnen zeggen dat ik niet ging werken: het heeft zeker een half jaar geduurd vooraleer ik dat heb kunnen uitspreken.  Want ik voelde me een profiteur. Ik zag er immers niet slecht uit, ik ging vaak uit wandelen of fietsen, ik liep vaak rond in de stad want ik moest buitenkomen van huisarts en psycholoog. Op mijn gezicht stond op geen enkel moment te lezen: IK BEN BURN-OUT, tenminste niet voor de mensen die mij niet goed kenden. Dat ik in die eerste maanden acht kilo vermagerde was natuurlijk wel iets dat opviel., maar ja, van een dieet vermager je ook.

Als je dan een ex-collega tegenkomt die zegt: Ik heb gehoord dat je al enkele maanden thuis zit. Je ziet er nochtans stralend uit… Met achter de woorden de onuitgesproken veroordeling: dat heb je goed voor elkaar, thuis zitten, toch betaald worden en niets moeten doen. Ik weet niet of die mensen effectief zulke gedachten hadden, ze spraken ze in geen geval uit; Maar ik hoorde ze in mijn hoofd, alsof ze wel luidop werden uitgesproken, en ze duwden me terug de dieperik in. Waar ik mezelf verder kon overladen met verwijten van hoe zwak en treurig en dom ik wel was.

Schaamte ook naar mijn kinderen toe. Op geen enkel moment hebben mijn man of kinderen mij het gevoel gegeven dat ik overdreef, of dat ik mij moest herpakken, en daar ben ik hen ontzettend dankbaar voor. Maar toch schaamde ik me zo naar mijn kinderen, want wat voor een voorbeeld was ik nu helemaal. Een mama die crasht, die het niet meer ziet zitten, die moet getroost worden, die niet meer kan gaan werken. We hebben het er wel altijd goed kunnen over hebben, en ik mag graag denken dat die tijd, die zeker niet makkelijk is geweest voor hen, toch iets heeft bijgebracht. Een diepere verbondenheid, het besef dat je niet altijd sterk moet zijn, de waarde van familie, vriendschap en héél véél hugs.

Angst ook ja. Angst dat het nooit zou overgaan, angst dat ik terug aan de slag zou moeten, angst dat de diepe pijn ondraaglijk zou blijken en dat ik onherroepelijke besluiten zou nemen..

En allesoverheersend de droefenis die zo fel en drukkend was met momenten, dat ik volledig begreep hoe mensen alles willen doen om deze pijn te doen stoppen. Als die gedachte je hoofd binnensluipt dan weet je dat je heel dringend hulp moet zoeken. Hulp die ik al had gevonden, en waar ik steeds terecht kon. En bij mij ook, héél gelukkig, de gedachte aan mijn gezin en BF die mij absoluut weerhielden om iets te doen dat mij definitief van deze pijn zou verlossen.

Je weet, bloglezer, dat ik het belangrijk vind om mijn authentieke verhaal te vertellen. Dat is vrij confronterend, zoals nu bijvoorbeeld. Maar mocht je op om het even welk moment voelen dat mijn verhaal je zo raakt dat er teveel bij jou naar boven komt,  aarzel dan niet en contacteer je huisarts, psycholoog, vertrouwenspersoon. Blijf er niet mee zitten. Please 😉

Ik ben er doorheen geraakt, dat kan jij ook!!! Zeker weten. Stay strong 🙂

Myriam

2 thoughts on “Anger and pain.

    1. Blij dat je er iets aan hebt Irene!! Ben even op jouw blog gaan piepen, en ja, je schrijft echt heel beklijvend, en herkenbaar. Veel sterkte met je moeilijke strijd. We won’t give up, will we? 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s