Time to dive into the deep again.

download

Als ik terugdenk aan de eerste weken dat ik thuis was, eind augustus, begin september, dan herinner ik mij eerst en vooral de totale opluchting dat ik NIET MEER TERUG HOEFDE, voorlopig althans, zo dacht ik toen nog…

Het leek alsof er kilo’s overtollige bagage van mijn schouders werden getild. Bagage waar ik al weken, maanden, zelfs jaren mee rondzeulde.

Je zou denken dat ik op slag lichter door het leven zweefde. Maar dat denk je fout. Ook al was de opluchting groot, de confrontatie met die bagage die nu écht wel in mijn zicht werd uitgestald, was nog verpletterender, dan het jarenlange rondzeulen ermee. Terwijl ik er mee rondliep, kon ik nog doen alsof er niets aan de hand was. Steeds moeilijker, maar goed, ik deed het toch maar. Toen ik dag in dag uit zag met wat ik had rondgelopen, en ik niet meer kon weglopen, toen werd het pas echt moeilijk.

Samen met de bagage, werd ook elke zekerheid van me afgenomen. Alles, maar dan ook letterlijk alles kwam op zijn kop te staan. Het gewicht dat ik meesleepte had me bijna verpletterd, maar het had me ook op mijn plaats gehouden. Nu sloeg alles los, zwalpend, stuurloos….

Zo herinner ik me een heerlijke zomerdag eind augustus, begin september. Mijn BF had me meegenomen naar zee, en daar zaten we in het zalige zomerzonnetje, op een gehuurd zonnebed, of hoe je zoiets ook mag heten, te praten, te wenen, te zonnen, te lachen, te zijn. Plots zag ik een collega, dacht ik. Een collega waar ik totaal geen problemen mee had, maar die me op dat moment herinnerde aan die ene plek waar ik NIET wilde zijn. Hyperventileren, vluchtreactie, schaamte, angst, chaos ten top.

Of een bezoek aan de supermarkt in die periode: dat knagende diepe verdriet ergens onbestemd tussen mijn keel en mijn maag. De vraag wat ik daar in vredesnaam liep te doen? De totale zinloosheid van de activiteit ‘boodschappen doen’ die op me afkwam zoals een denderende sneltrein afkomt op een koe die vastzit tussen de rails. Het zo snel mogelijk maken dat ik thuiskwam, waar ik me kon verbergen in de cocon van liefhebbende warmte.

Verbergen ook in de ware zin van het woord. Telefoon van een collega, een fantastische collega daarenboven, en ik die in de zetel sprong, in foetushouding, met een deken over me heen getrokken, om de gedachte aan wat die collega bij me opriep (werk dus) buiten te sluiten.

In die periode van totale chaos waren de afspraken met mijn huisarts en mijn psycholoog bakens die mijn donkere pad verlichten. Ook mijn man en kinderen, mijn BF, en nog enkele mensen, boden mij een stevig anker om mij uit het drijfzand van chaos te trekken.

Doordat ik niet depressief was, enkel (!) burn-out, slaagde ik er met hun hulp in, om een zekere structuur in mijn dag te steken, zodat de chaos rondom mij tenminste zoveel mogelijk werd ingeperkt. Ik weet niet hoe jij dit ervaart, bloglezer? Ik vind in elk geval dat structuur en rust rondom jou, enorm belangrijk zijn als het in je hoofd één en al chaos is.

Zo probeerde ik elke dag één klein deeltje van mijn huis een beetje te poetsen. In het begin was dat bijvoorbeeld alleen het toilet, of alleen onze slaapkamer. En daarna moest ik een uurtje gaan liggen om uit te puffen. Verder mediteerde ik elke dag, of toch bijna elke dag. Alleen als ik me echt héél depressief voelde lukte het me niet. Het wordt trouwens niet aangeraden om mindfulness meditatie te doen als je op het dieptepunt van een depressie bent aanbeland.

En ik ging ook zoveel mogelijk naar buiten, in het begin een klein wandelingetje in de buurt, over een kilometer deed ik al gauw een uur. Later eens een fietstocht, of een grotere wandeling.

Als ik je een goeie raad zou durven meegeven, dan is het deze. Probeer structuur in je dag te brengen, en luister daarbij naar je lichaam. Als dat lichaam zegt dat het genoeg is geweest, ook al heb je nog maar een halve afwas gedaan, dan is het ook echt genoeg geweest!!! Doseer dus ook terwijl je structuur brengt. En laat je begeleiden. Echt… Doen…

Diep genoeg gedoken voor vandaag.

Tijd om uit het water te komen.

Myriam

2 thoughts on “Time to dive into the deep again.

  1. Slik zeg , je omschrijft hier bijna letterlijk in elke zin mijn gedrag van de afgelopen maanden .
    Dingen die voor mij soms als zo ´gewoon´ zijn geworden en me door dit blogje doen opschrikken .
    Bv. het overvallende gevoel van ´wat doe ik hier eigenlijk ? naar huis wil ik … nu´ .
    Het letterlijk wegduiken voor herinneringen ( een uur lang niet uit een pashokje durven komen omdat je een persoon tussen de rekken hoorde praten die je terugflitst … en dat dat toen net één van je allerbeste maatjes was 😦 , maar het ´wegduiken´ voor de telefoon herken ik even hard ) .
    Het is voor mij een echte opgave om mezelf naar buiten te krijgen .
    Al doet het mij wel telkens deugd , toch durf ik niet ver .
    Dat gevoel ´nu naar huis … nu´ overvalt mij nog te vaak .
    Begeleiden : waar ? Mijn huisarts wuift het al een tijdje weg , de tweede zei dat hij mij niet kon helpen omdat ik ´al thuis zat´ .
    Thuisblijfmama en de afgelopen 2 jaar is ontzettend zwaar geweest , zowel fysiek als emotioneel .
    Een remedie zou kunnen zijn van terug werk te zoeken , maar de afgelopen sollicitaties waren een regelrechte ramp .
    Net omdat ik zo´n wrak ben en totaal niet meer weet wat ik wil .
    Ik ben er onlangs 3 dagen tussenuit geweest , alleen . Werd gek van het gemis van de kinderen .
    Jij had nog ´het geluk´ ( tja , ik weet niet of ik dat zo kan formuleren ) dat je thuis kon blijven van je werk en eventjes echt niet terug moest .
    Ik moet wel terug naar huis omdat ik mijn kids en ventje ook zo nodig heb nu .
    Bedankt voor je openhartige berichtjes hierover . Het doet echt meer dan je zou denken !

    Like

    1. Dag Mieke,
      Bedankt voor je berichtje. Het doet me enorm veel plezier dat je iets hebt aan mijn blog. Daar doe ik het tenslotte voor hé, om mensen te helpen. Want gewoon de idee dat je niet alleen bent op de wereld met je problemen kan al heel wat betekenen. Dus, merci!!!
      Ik vind het erg voor jou dat jij nu meemaakt wat ik heb meegemaakt, vorig jaar. Denk geen moment dat dit normaal is, want dat is het niet. Eigenlijk vind ik het misdadig dat er nog steeds huisartsen zijn die dit wegwuiven, of geen verdere hulp aanreiken. Als zij dat niet doen, zoek dan alsjeblieft zelf verder hulp. Ik weet dat het moeilijk is als je diep zit, om zelf actie te ondernemen, maar toch. Er zijn de centra voor geestelijke gezondheidszorg, waar je terecht kan. Of als je even laat weten uit welke regio je komt, kan ik misschien een adres van een goede psycholoog vragen aan mijn psy? Ik weet dat er nog steeds een taboe rust op deze vorm van hulpverlening. Maar echt, soms kom je er zelf niet uit, en is dit precies wat je nodig hebt. Werk zoeken terwijl je zo diep zit, is onmogelijk, zoals je zelf hebt ondervonden. Rust in je hart en in je hoofd vinden, dat is de prioriteit denk ik. Makkelijker gezegd dan gedaan, want een thuisblijfmama zijn is niet niks. Volhouden, maar hulp blijven zoeken. En misschien eens kijken of meditatie iets voor jou is? Voor mij was dit een enorm hulpmiddel, nog steeds. Er staat één en ander over op mijn blog. Jezelf soigneren voor je een ander kan soigneren… Lieve groet, Myriam

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s