Cheddar en Mimolette…

cheese-cheddar   mimolette-cheese-3519_640

Nieuwjaarsdag werd dit jaar gevierd in mijn huis. Normaal vind deze festiviteit altijd plaats in het huis van oma. Maar oma wordt er niet jonger op. Wat tot voor enkele jaren een fluitje van een cent was voor haar, begint nu ook wat moeilijker te gaan. Mensen ontvangen op grote schaal maakt haar ontzettend nerveus. Ze doet het nog, met onze hulp, maar echt genieten kan ze er niet meer van. Dus dacht ik: Laten we op Nieuwjaar maar bij ondergetekende thuis afspreken. Mijn huis is niet zo groot, maar twee broers kwamen in de namiddag met hun gezin, voor taart en koffie, twee andere broers en hun gezin kwamen ’s avonds voor een beetje kaas met wijn. Oma bleef de twee sessies, mijn gezin ook 🙂 En zo was de drukte mooi verdeeld.

Mama doet haar boodschappen altijd zelf. Jaja, met haar wagen naar één of ander grootwarenhuis. Boodschappen doen, in de wagen laden, en weer uitladen, alles zelf, nog steeds. Ik denk het vaak: zo maken ze de mensen toch niet meer.  Ooit heeft ze tien kilogram aardappelen ingeslagen. In het grootwarenhuis had ze hulp gevraagd aan een vriendelijke mijnheer om de zak in haar wagentje te leggen, maar eens buiten de winkel? Ja, toen heeft ze die tien kilogram aardappelen verdeeld over allemaal kleine zakjes die ze gemakkelijk in de auto kon leggen, en die ze thuis gekomen ook gemakkelijk (?) naar binnen kon dragen. Hoeveel keer ze daarvoor dat hele eind van de garage naar haar huis heeft moeten afleggen dat weet ik ook niet. Maar een goede soldaat trekt zijn plan.

In de winter voelt ze zich altijd een beetje minder, momenteel gaat het stappen ook minder vlot, en oma zette de grote stap en vroeg hulp aan dochterlief om boodschappen te doen.

Voor mijn mama is het een sport om van winkel naar winkel te trekken, omdat het ene product daar goedkoper is, en het andere product dan weer op een andere plaats goedkoper zou zijn. Ik vind dat fantastisch, alleen op die manier is ze er in geslaagd om met één wedde een groot gezin toch alles te geven wat nodig was, en meer dan dat ook natuurlijk. Maar voor mij is dat géén sport, zoals je weet als je mijn blog regelmatig leest. Ik ga naar een winkel, en probeer daar zo snel mogelijk zoveel mogelijk van wat ik nodig heb te verzamelen. Het was dus al een minpuntje dat ik niet naar én het warenhuis ging waarvan de naam bestaat uit vier letters, de eerste letter een A en de laatste letter een I is, én naar het warenhuis dat afficheert met lage prijzen, plezier inbegrepen, én naar het warenhuis dat zijn prijzen aanpast aan die van de concurrent. Maar mama legde zich zonder protest neer bij het feit dat dochterlief slechts één winkel zou doen.

Er moest kaas gekocht worden voor bij de wijn, en moeder had een aantal soorten opgegeven, maar de rest mocht ik zelf kiezen.

Nu weet ik dat mijn mama gek is op oude Cheddar kaas. Die is niet altijd even makkelijk te vinden. Maar nu, met de feestdagen, lag ie warempel zomaar voor het grijpen. Dacht ik.

Wat zou moeder blij zijn met een echte oude Cheddar, dacht ik, en ik gooide de kaas in mijn overvolle winkelkar.

’s Avonds pakte ik hem voorzichtig uit, legde hem op de kaasplank, en fier als een pauw vertelde ik oma dat ik speciaal voor haar Cheddar had gekocht.

Groot was mijn ontsteltenis toen ze doodleuk verkondigde dat het geen Cheddar smiley cheddarmaar Mimolette was die ik haar voorschotelde. Diep gekrenkt verdedigde ik me. Speciaal voor haar  had ik Cheddar gekocht, en Cheddar zou het zijn. Een hilarisch Festen tafereel speelde zich af. Welles nietes welles nietes. Ja moeder geeft niet snel op, en ik was vast van plan om me mijn Cheddar niet te laten afpakken.

De vuilnisbak werd doorzocht op zoek naar de Cheddar verpakking, maar die was echt zoek.

En plots had iemand het lumineuze idee om op het kassaticket te kijken, en zo alle twijfel omtrent de soort kaas die voor ons lag weg te nemen. Overtuigd van mijn grote gelijk bekeek ik het kasticket waarop in koeien van letters te lezen stond: Mimolette ong 250 gr extra oud. Ik keek nog eens, dit kon niet waar zijn..

Maar toch wel hoor, ik ging af als een gieter…. Het was helemaal geen Cheddar, wel dezelfde kleur, maar met korst, terwijl Cheddar blijkbaar nooit een korst heeft.  Ik bood mijn verontschuldigingen aan oma aan. En bij deze besloot ik: “Nooit meer. Moeder heeft altijd gelijk. Be a grownup and accept it.”

Myriam

3 gedachten over “Cheddar en Mimolette…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s