Wake up call

bird hair

Volgens mijn dochter ben ik ’s morgens als ik net uit mijn bed kom, op mijn best. Ik moet zeggen, ik durf dat te betwijfelen.

Ik zou een foto kunnen posten zodat je zelf kan oordelen, maar zo vlak voor kerstmis wil ik de feeststemming niet bederven. Ik kan wel een korte omschrijving geven, zodat je verbeelding de rest kan doen. Misschien, héél misschien, valt dat dan beter mee dan de realiteit 😉

Het zit zo: als ik net opsta, ziet mijn haar er uit als een door de wind op de grond geworpen vogelnest. En niet zomaar op de grond geworpen vanuit een haagbeuk of zo, neen vanuit een héle hoge eikenboom keihard op de grond gekeild. Mijn haar piekt dus alle kanten op. Een overjaarse punker heeft er niets aan. Verder zijn er natuurlijk ook de slaaprimpels, ( aan de hoeveelheid daarvan te zien zou je denken dat ik slaap als een marmot, wat dus voor alle duidelijkheid NIET het geval is.) de wallen onder de ogen, de slaapoogjes die nauwelijks het daglicht kunnen verdragen, en, last but not least, het ochtendhumeur. Om het helemaal af te maken dus…

In vergelijking met het andere vrouwelijke lid van dit gezin, is mijn ochtendhumeur verwaarloosbaar, en ben ik zelfs het zonnetje in huis. Dochterlief is bij het opstaan best te vergelijken met een everzwijnvrouwtje dat haar pasgeboren kroost moet verdedigen. Wij sluipen er allemaal in een grote boog omheen, tot na een half uur acclimatisatie de kust veilig is, en het kind zelf knuffels komt geven. Dan kunnen we weer opgelucht ademhalen voor de rest van de dag. Behalve in de examens, dan durft de rest van de dag ook wel eens gevaarlijk te zijn.

Maar om terug te komen op mijn beste zelf, mijn meisje knuffelt mij dus het liefst als ik pas uit bed kom, in de hierboven beschreven toestand. Want dan zijn mijn wangetjes nog heerlijk zacht volgens haar zeggen. Nog niet aangetast door verstevigende crèmes, antiwallen – en antirimpeltoestanden, serumpjes en likjes zalf hier en ginder. Maar puur moeder natuur, en daar is ze dol op. Zo dol, dat ze mij soms probeert op te eten. Effectief, je gelooft het of je gelooft het niet, maar een aantal jaren geleden, toen ik nog uit werken ging, heeft ze me zo eens danig in verlegenheid gebracht. Ze had het namelijk gepresteerd om mij een ‘tsjoezeplek’ te geven op mijn jukbeen….Probeer dat maar eens uit te leggen aan je collega’s en cliënten 🙂

En zo dol, dat ze die zachtheid ook graag wil delen met anderen. Zo nodigt ze haar vriend bij herhaling uit om eens aan mijn wangen te voelen, zodat hij zelf eens kan ervaren wat voor haar zo’n bron van verrukking is. Gelukkig gaat die vriend hier niet op in, en kijkt hij een beetje gegeneerd weg bij dit voorstel 😉

Zelf zie ik me liever na de dagelijkse opkuis, met crèmes ed, en na het brushen van mijn niet zo weelderige haardos.

Maar ja, des goûts et des couleurs, on ne discute pas.

Toch wel blij met die knuffels 🙂

Myriam

4 gedachten over “Wake up call

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s