The Borgia’s

borgia

Zo aan het begin van het weekend, languit in de zetel onder een dekentje, met een tweetal hete kersenpitkussentjes. Eén op mijn buik, en één aan mijn voeten. En als toemaatje: één van mijn kinderen, of beter nog, mijn beide kinderen, opgekruld tegen me aan. Het leven kan mooi zijn. Koestermomenten.

En dan samen genieten van een leuke serie op televisie. De Borgia’s bijvoorbeeld. Leuk is hier misschien niet op zijn plaats. Entertainend, fascinerend, degouterend…. Dat wel.

Zou er daar eigenlijk iets van aan zijn vraag ik me af? Het is allicht gebaseerd op waargebeurde feiten, maar zou het echt zoooooo erg geweest zijn? Of is de realiteit misschien nog erger geweest, zoals ze meestal wel is.

I wonder….

Ik bedenk dat het een mooie zaak is dat ik toen niet leefde. But then again, is er veel veranderd ondertussen?

Uiteindelijk niet. L’enfer, c’est les autres, zoals Sartre het zei. Je kan het zo wreed niet bedenken of mensen doen het elkaar aan. Vaak onder het mom van religie, of voor een ander, groter goed. Gewoon het ego met een laagje vernis er bovenop. Dan valt het minder op. Maar het blijft even gruwelijk. Of het nu om de kruistochten gaat, de inquisitie, de groote oorlog, 9/11 of de aanslag op een school onlangs, (niet noodzakelijk in de juiste chronologische volgorde ) er zijn geen woorden voor de gruwel die mensen bedenken om elkaar het leven onmogelijk te maken.

Het hoeft niet noodzakelijk zo groot en shocking te zijn, het kan ook op kleine schaal…

Soms kan het mij overstijgen: een portie nieuwsfeiten, een stukje krant, een op waar gebeurde feiten gebaseerde televisieserie (ja, waarom kijk ik dan eigenlijk?) En daarbij een portie stress en een beetje vermoeidheid, en ik voel de duisternis binnensluipen zoals mist binnensluipt in een moeras als het ’s avonds afkoelt. Het waart rond in mijn hoofd, en zorgt ervoor dat ik ergens op een stil plekje wil zijn. In een wereld waar alles mooi en goed is. Even maar, om te bekomen.

Het is tijdelijk, ik weet het. Nu wel. Ik kan die andere wereld even ervaren, met meditatie, met de mensen waar ik van hou. Gelukkig.

Want al is de hel soms de ander, de ander kan ook de hemel zijn.

Thank God for that. En laat me nu verder kijken naar de Borgia’s. 😉

Myriam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s