A fabulous hairdresser can make your day…

rood haar 2

Mijn moeder is een fantastische madam, een sterke vrouw met veel talenten. Zesentachtig bijna. En nog steeds een haarscherp verstand, het geheugen van een olifant, en de looks van een vrouw die vijftien jaar jonger is. Jammer genoeg is er bij de geboorte iets misgelopen… Zo is ze ergens in de loop van mijn intra-uteriene ontwikkeling vergeten door te geven welke eigenschappen ik diende mee te krijgen, en welke eerder achterwege konden gelaten worden. Met als resultaat mezelf: ook een fantastische madam hoor, maar niet zo sterk, en met héél andere talenten dan de vrouw die mij baarde. Weinig of géén van haar sterke kanten heeft ze aan mij doorgegeven. Dank u wel moeder, dat had toch beter gekund 😉

Zo heeft ze mij niet laten delen in haar fantastische geheugen. Integendeel, het is alsof dat gen bij mij volledig uitgegomd is. Ik heb het geheugen van een vis, zoals mijn tienerdochter mij vaak genoeg onder de neus wrijft: “Blijven zwemmen, blijven zwemmen”, en daar blijft het zo ongeveer bij. Héél jammer,maar bij tijd en wijlen ook wel erg handig. Daar waar andere mensen een wrok koesteren, of maandenlange ruzies onderhouden, ben ik na een week, als het al zo lang duurt, totaal vergeten waarover de kwestie alweer ging, en sta ik klaar om helemaal opnieuw te beginnen met een schone lei. Voorwaar een mooie eigenschap al zeg ik het zelf. Toch had ik graag over wat meer geheugen beschikt, bijvoorbeeld tijdens mijn studies. Maar goed; ik ben er geraakt op mijn manier, en op dit moment in mijn leven speelt geheugen niet meer zo een fantastische rol. Mensen begrijpen al gauw dat je vanaf je vijftigste af te rekenen krijgt met geheugenstoornissen. Mijn kinderen denken zelfs al aan dementie, maar dat is dan weer te kort door de bocht.

Wat ik wel heb meegekregen van ons moeder, en wat ik liever aan iemand anders had gelaten, dat is mijn haar…Ja, bloglezer, je leest het goed, mijn haar. Haar, van die specie die op je hoofd groeit. Ik had graag een weelderige, rode bos krullende lokken gehad… Maar helaas, driewerf helaas,…ik heb het haar van mama. En dat is echt niet om over naar huis te schrijven. Dun, steil, weinig…. ook erg weinig mee aan te vangen eigenlijk.

Je hebt geen idee hoe belangrijk een goede kapper is voor een vrouw met mijn haar. Ik kan wel zeggen dat ik mijn leven lang op zoek ben geweest naar kapper en kapsel die mijn persoon eer zouden aandoen. Een tijdlang dacht ik die te hebben gevonden bij een exclusief salon in de omgeving van Gentbrugge. Alles heeft die exclusieve, super sympathieke kapper geprobeerd om mijn haar zodanig te leggen dat het op iets trok, en dat bij mij paste. ALLES, en dan bedoel ik ook echt ALLES. Op mijn achttiende had ik lang haar met een permanent… Gruwelijke beelden waren het als ik er aan terugdenk…Passend in de tijdsgeest dat wel, maar passend bij mij, verre van. Als ik er nu op terugkijk, zouden ze de kapper die mij dat aanpraatte, voor de rechter moeten dagen. Na dat debacle liet ik een jongenskopje knippen, véél beter, maar erg….plattekens als ik het zo mag zeggen. Als je al niet veel haar hebt, is een jongenskopje misschien net iets té… Of het moest zijn dat ik er aan dacht om mij te laten omturnen in Mike in plaats van Mieke, niet dus.  Daarna kwam er een soort compromis, iets langer in de nek en aan de oren, maar naar achteren gestyled met gel. Ja, zo ben ik lang door het leven gegaan. Dat was best ok. Maar uiteindelijk paste de exclusiviteit van het salon niet meer bij de draagkracht van mijn bankrekening, en diende ik op zoek naar ander en beter. Temeer omdat de brave kapper ondertussen vervangen werd door zijn dochter, die over een groot commercieel talent, maar minder over kaptalent, beschikte.

En zo kwam ik bij mijn huidige kapper terecht. Mijn haar ligt zoals ik het graag heb, en zoals het bij mij past, zonder al te veel tierelantijntjes. Vakkundig, professioneel, voor een redelijke prijs. Ik content. Bovendien is het ook een toffe madam, met wie het aangenaam babbelen is. Toen ik vandaag in haar kappersstoel zat, en vertelde over mijn blog, was ze onmiddellijk enthousiast. Alleen, één probleem, haar talenten als kapper overstijgen verre haar talenten op de computer. No problemo, de computer werd er bij gehaald terwijl ik toch onder de lampen zat (iets met kleurfixatie geloof ik), en ik mocht haar stap voor stap begeleiden in de wondere wereld van het volgen van een blog. Fantastisch toch?

Terwijl we zo zaten te kletsen onder het knippen en brushen en kleuren en zo, hadden we het even over kerstmis en bijhorende toestanden. Waarom, zo vroegen wij ons collectief af, worden er in godsnaam ballen in een kerstboom gehangen? Wie heeft voor het eerst een kerstboom in zijn huis gehaald, en kwam vervolgens op het lumineuze idee om daar kerstballen in te hangen? En hoe komt het dat dit gegeven overal zo wijd verspreid is? Is er iemand onder jullie, beste bloglezers, die daar het antwoord op kent? Je zou mij en mijn fabuleuze kapster een groot plezier doen, mocht je die kennis met ons willen delen, bijvoorbeeld via een reactie op deze blog? Ik ben in elk geval nieuwsgierig geworden.

En mocht jij, beste bloglezer, graag kennis maken met mijn kapster, dat kan geregeld worden!!!

Myriam

2 thoughts on “A fabulous hairdresser can make your day…

  1. prachtig stukje Mieke, de kwaliteit van je blog is omgekeerd evenredig met die van je haar… Beter dan het andersom, stel je voor: een rosse bos ontembare haren en een saaie blog, daar kunnen we niks mee aanvangen.
    Wiki zegthet volgende over de kerstboom: ” De kerstboom (een spar, en geen dennenboom) gaat terug op een vruchtbaarheidssymbool. Over de ouderdom van het gebruik als kerstboom lopen de bronnen zeer uiteen. Waarschijnlijk hadden reeds de Germanen voor de kerstening rond de tijd van winterzonnewende (het joelfeest of Yule) een altijd groene boom in huis of op het erf. Vanwege deze heidense wortels heeft de Rooms-katholieke Kerk de boom lange tijd geweerd uit het christendom.

    Luther verklaarde begin zestiende eeuw de kerstboom tot symbool van de geboorte van Jezus. Eerst stond de boom alleen nog in de kerken; eind 19e eeuw haalde men hem, allereerst in protestantse landen, alsnog de huiskamer binnen.

    De kerstboom herinnert de christen volgens Luther aan de boom in het paradijs; de kerstboomballen aan de vruchten waarvan Adam en Eva aten. De piek in de boom staat voor de ster die de Wijzen de weg wees naar de geboorte­plaats van Jezus; soms wordt de piek daarom door een ster vervangen.

    De katholieken gaven eerder aan de kerststal, eventueel met groene versieringen, de ereplaats in huis, pas sinds 1982 staat er in het Vaticaan ook een kerstboom. Protestanten weerden echter in het algemeen de beelden van de kerststal, vanwege hun beeldenverbod, vandaar had de kerstboom bij hen meer succes. Overigens bestond er rond de voortdurend groene naaldboom in de warmere, zuidelijke katholieke landen ook geen voorgeschiedenis of heidense folklore zoals in de Germaanse noordelijke landen.”

    Like

    1. Dankjewel, Ines!!! Dat je mijn blog apprecieert maakt me echt gelukkig. En inderdaad beter een bubbelende blog en korte haren. Alhoewel 😉
      Bedankt voor de fijne info. Ik had er geen idee van. En nu dus wel… zalig toch?
      En zie ik je zaterdag even binnenwippen op Bubbles for Life? Zou plezant zijn!!! Groetjes Mieke

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s