Sjtresskieken…

crazy-chicken4

Dat ben ik dus, een stresskip pur sang. Het is er niet beter op geworden met mijn burn-out. Integendeel, het is er bijzonder véél slechter op geworden. Eigenlijk is het nu zo dat ik van de minste stress begin te flippen. Allez, niet zo erg als anderhalf jaar geleden, nog minder erg dan een jaar geleden, en beter dan zes maanden geleden. Maar toch, niet goed, helemaal (nog) niet goed.

Ook plannen is er niet op vooruit gegaan. Wel integendeel. Chaos loert om elke hoek. Een chaotische stresskip dus. Je kan je voorstellen dat de combinatie niet werkelijk geslaagd kan genoemd worden. Mijn arme familieleden en vrienden kunnen er van meespreken.

Gelukkig heb ik een agenda op mijn smartphone, en die verwittigt mij nauwgezet een uurtje voor ik ergens moet zijn. Dankzij dit staaltje informaticatechnologie slaag ik er in om, tijdig, op de meeste afspraken te verschijnen. Maar tijdig betekent niet altijd zonder stress…. Stel we worden verwacht op een feestje om 19 uur. Meestal is het de bedoeling dat je jezelf een beetje pimpt om naar een feestje te gaan. Op mijn leeftijd is daar al wat meer tijd voor nodig dan pakweg dertig jaar geleden. Ook de medefeestvierders binnen het gezin moeten tijdig gecontroleerd worden: hebben zij een hemd zonder vlekken aan? Zijn ze netjes geschoren? Zijn de schoenen gepoetst? Etc Etc.

Cadeautjes moeten ingepakt en meegenomen worden, kaartjes moeten geschreven worden, fototoestel dient om de hals van de eega gehangen te worden, liefst met een opgeladen batterij, en de geheugenkaart moet zich in het toestel zelf bevinden en niet in de pc. Zie je, al deze activiteiten, die door de meeste mensen zonder problemen uitgevoerd worden op een efficiënte manier, daar sla ik soms tilt van. Het is alsof er met het burn-out zijn, een aantal elementaire verbindingen zijn doorgebrand . Hoe gaat het er dan wel aan toe, ik zie het je denken, bloglezer. Wel het gaat er aan toe, maar chaotisch en stressy hé. Het feest, waar we het hier over hebben, staat genoteerd in mijn digitale agenda, en komt dag na dag dichterbij. Ik ben me nergens van bewust, of het zou moeten zijn dat ik iets moet opzoeken in mijn agenda voor die bepaalde dag, of een dag die in de buurt ligt. Zie je het voor je: de gebeurtenis die dichter en dichterbij sluipt, op kleine zachte kousenvoetjes, en ik in zalige (????) onwetendheid. Plots, meestal de dag zelf of als ik veel geluk heb  een dag voor de festiviteit, krijg ik een bovennatuurlijke ingeving, en weet ik het plots weer: er is een feest!!!

Moet er nog iets nieuws gekocht worden: een cadeautje voor de gastheer of -vrouw, een bloemetje, een nieuwe outfit voor mezelf, echtgenoot en/of kids? Moet er nog een kaartje gekocht worden? Of dit allemaal nog kan, hangt heel duidelijk af van het moment waarop de waarheid zich openbaart…

Stressniveau stijgt naar laat ons zeggen drie tot zeven op tien, afhankelijk van het moment waarop ik ontdek dat we ergens zijn uitgenodigd.

Maar goed, ik ga er van uit dat ik in dit geval een dag op voorhand met beide voeten in de realiteit terecht kom, en dat het stressniveau beperkt is tot een schamele drie op tien.

De dag zelf dan: de uren glijden voorbij, ik weet dat het feest er aan komt, alles is in huis, in dit unieke geval. Maar er is nog niet aangekleed, ingepakt, klaargezet. Ik heb alle tijd. Ik lees, blog, strijk, mediteer dat het een lieve lust is, en ergens knaagt er iets onrustigs aan mijn maag. Maar ik heb nog alle tijd, zegt mijn krakkemikkige tijdsbesef. En dan gebeurt het: een half uur voor we moeten vertrekken (het is ook al een kwartier geweest) gaat de alarmbel in mijn hoofd af: douchen en andere kleren aan, haar goed leggen,schminken, schoenen aan, huisgenoten aanporren, het huis uitrennen, voor zover dat lukt op mijn hakken. Eega zit al achter het stuur, te wachten op zijn vrouwtje. Instappen, en dan: heeft iemand het cadeautje/de bloemen/de kaart mee? Ligt de GPS in de auto, met oplader en al? Is het fototoestel meegegrist van de tafel? Stresskip terug naar binnen, hooggehakt en al, en pas dan kunnen we effectief vertrekken. Stressniveau is ondertussen gestegen tot acht op tien. Afhankelijk van het verkeer onderweg, en de afstand die we dienen af te leggen, het commentaar van de jongvolwassenen op de achterbank, en de graad van optimisme bij mijn chauffeur, kan het stressniveau nog verder stijgen tot …ja tot waar eigenlijk?

Mijn huisgenoten doen hun best om mijn planningstekorten en chaotische overschotten op te vangen en bij te sturen, maar voor hen is het ook een hele aanpassing, nadat ze jarenlang gewoon waren aan me as the life event organiser.

Maar goed, de positieve kant van deze medaille is, dat het leven altijd vol verrassingen zit. Who knows what tomorrow will bring?
Met deze positieve noot sluit ik dit blogpostje af, en nodig ik je nog eens uit om naar Bubbles for Life te komen nu zaterdag, of om de quiz in te vullen. Niet vergeten in dit laatste geval om een identificatie te bezorgen, want met een IP adres alleen kan ik  niets aanvangen hé.

Tot blogs, Myriam

Een gedachte over “Sjtresskieken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s