Living dangerously part one…

taking the bus

O jawel, lieve bloglezer. Zelfs in dit, oppervlakkig gezien dan toch, zéér ontwikkelde land, kan het leven gevaarlijk zijn. Echtig en techtig. Ik kan er een oneindig aantal voorbeelden van geven. In feite zou ik er zelfs een volledige blog kunnen aan wijden.

Maar omdat één blog genoeg is op dit moment, wil ik jullie nu en dan vertellen over de gevaren die om elke hoek loeren. In de hoop dat jij, lezer, een gewaarschuwd man/vrouw wordt. En zoals we allemaal weten: deze wezens tellen voor twee.

Vandaag wil ik jullie verhalen over de gevaren van het openbaar vervoer. Heb jij ervaring met het openbaar vervoer? Ik in elk geval wel, zeker het laatste anderhalve jaar. Ik heb er zowel positieve als negatieve ervaringen mee, gevaarlijke en ongevaarlijke. Maar ik wil het hier dus over de gevaarlijke hebben.

Stel je voor, je bent een oude dame, neem voor de zekerheid tachtig plus. In de loop der jaren is het moeilijker geworden om je evenwicht te bewaren, dus je hebt enige aanpassingen moeten doen aan je traditionele outfit. Concreet betekent dit dat je nooit buitenkomt zonder orthopedische schoenen, van een zeer goed merk, stevig aansluitend rond de enkels, en met een dikke antislipzool. Verder ben je gewapend met een stok in de ene hand, en een vrij zware (toch voor jouw gezegende leeftijd) handtas. Die zou je eventueel kunnen gebruiken om één of andere schurk, waar de straten tegenwoordig vol van lopen, het ziekenhuis in te slaan. Je bent stevig gewikkeld in een dikke winterjas, want het vriest lichtjes en de temperatuur buiten is toch dertig graden lager dan die in je appartement. Je handen steken in met wol gevoerde wanten, want koude handen, warme liefde, dat is van geen tel meer op jouw leeftijd. (Denk je verkeerdelijk, want dat is van tel op elke leeftijd, maar dat is voor een andere blog) Op het hoofd een met bont gevoerde muts, die zonder twijfel je verse permanent naar de verdoemenis helpt, maar ook het gezegde “Pour être belle il faut souffrir” vind je niet meer van toepassing op jou, wat in de fond zeer jammer is.

Zo sta je dus al enige tijd te wachten op lijn 76, aan de Park and Ride aan de Carrefour Hypermarket Oostakker. Want je hebt die middag afgesproken om op bezoek te gaan bij je vriendin die sedert korte tijd verblijft in het Woonzorgcentrum DMC (wat staat voor dement maar content) in hartje Gent.

En ja, eindelijk zie je de bus aankomen. Allez, je ziet ook niet zo goed meer, dus je ziet hem pas als hij vlak voor je neus stopt. Met enige moeite raak je met stok en handtas en de hele reutemeteut de trappen op en de bus in. Maar dan komt het.

De chauffeur is jong, piepjong, en totaal niet empathisch. Dit betekent dat hij zich niet kan inleven in de situatie waarin jij je op dat moment bevindt. Hij is jong, lenig, snel, en vitaal. Alles zit nog op zijn plaats en werkt nog goed, en in al zijn naïviteit gelooft hij dat dat ook voor de rest van de wereld geldt. Wie kan het hem kwalijk nemen? Zijn we niet allemaal zo geweest?

Bovendien is de chauffeur ook gehaast!!! Hij moet een vijftal minuten goedmaken. En dat zal hem ook lukken. Ten koste van wat? Ja, of ten koste van wie? Van wie denk je? Van jou (weet je nog, je stelt je voor dat JIJ de oude dame bent die opstapt) Je bent dus nog niet helemaal voorbij de zitplaats van de chauffeur, laat staan dat je al een zitplaats zou gevonden hebben, als de bestuurder volle gas geeft, en wegscheurt uit zijn stopplaats.

De wetten van de natuurkunde zeggen dat een lichaam dat in rust is, in rust wil blijven. Dat is zonder twijfel een waarheid als een koe. Een waarheid die zelfs ik met mijn beperkte natuurkundige kennis kan bevatten. En ook al is jouw lichaam op dat moment niet helemaal in rust, het is in elk geval véél trager dan het buslichaam dat plots vertrokken is en nu in volle vaart over de Antwerpsesteenweg schiet, richting Dampoort. Geheel tegemoetkomend aan de hierboven vermelde wetten van de natuurkunde ontstaat er een onevenwicht tussen jouw rustige oudedameslijf, en het jachtige lijf van de bus. De bus is stabieler dan een oude dame en blijft rijden, zonder een krimp te geven, wat ook maar goed is natuurlijk. Maar jij, arme oude dame, wordt naar de achterzijde van de bus gekatapulteerd…. Je armen kunnen geen houvast bieden, met in de ene arm je wandelstok en in de andere arm je handtas, beiden zéér bruikbare en noodzakelijke attributen, maar in dit geval volstrekt overbodig en zelfs gevaarlijk!!!!. Eigenlijk ben je op dat moment een soort raket, die is afgevuurd door de chauffeur. De raket schiet de bus door, soms zeggen mensen holderdebolder, en in dit geval weet je plots waar dat woord vandaan komt. Want het is ook effectief holderdebolder dat je door de bus schiet. De kracht waarmee je bent afgevuurd doet je ongeveer halverwege het buslichaam belanden. In je pogingen om weer grip op je situatie te krijgen, maai je in het rond met wandelstok en handtas, waarbij je de bril afslaat van een oudere zéér bijziende man. Ook bezorg je de vrouw van die man een blauw oog met je handtas. En alsof dat nog niet genoeg is, beland je met je hoofd voorover tussen de benen van een jonge Afrikaan, die je bekijkt alsof je hem oneerbare voorstellen doet.

dubbeldekbus

En nog is het gevaar niet geweken. De chauffeur moet plots héél hard op de rem gaan staan. Daardoor vlieg je van de Afrikaanse schoot weg, wat op zich wel goed is natuurlijk. Maar beland je achterwaarts in het gangpad, tussen de boekentassen van een stel luidruchtige pubermeiden, die je begluren alsof je zonet uit een UFO bent gedropt. Naast de pijn die je zonder twijfel hebt, (laat ons er van uitgaan dat je niets gebroken hebt, om het verhaal niet té treurig te maken), is er ook de gêne, het verlies van je hoed tussen de benen van de Afrikaan, je handtas die ondertussen werd weggegrist door één of andere reiziger die ondertussen de bus heeft verlaten, en je wandelstok, die onder één van de banken is gerold. God mag weten onder welke? Begin maar te zoeken op je tachtigjarige knieën.

Dangerous, very very dangerous.

En dan willen ze het gratis busabonnement voor ouderen laten verdwijnen. Niet te geloven, de busmaatschappij zou ouderen die de bus nog willen/durven nemen geld moeten bijgeven!!!! Een soort gevaren premie eigenlijk. Met grote borden boven elke opstapplaats: Vanaf 65 jaar is betreden van bus/tram/metro op eigen risico. Of nog: Neem de bus, je krijgt 20€ per rit (als je ze overleeft tenminste)

Wat denk je? Een voorstel dat zal aanslaan bij de Raad van Bestuur van De Lijn?

Ik hoop in elk geval dat iemand, hetzij die pubermeiden, hetzij die jonge Afrikaan, je recht hebben geholpen. Dat zou toch al iets zijn 😉 En nog iets om dankbaar voor te zijn: wees blij dat het geen dubbeldek bus was… Stel je voor dat je zo de trappen afduikelt.

Myriam

7 gedachten over “Living dangerously part one…

    1. Ja, het is geschreven om te lachen, maar ik zie het hele dagen gebeuren. Sommige chauffeurs zijn echt gevaarlijk voor de reizigers. Ze werken wel onder heel wat druk natuurlijk, maar toch.

      Like

  1. Je hoeft niet bejaard te zijn om een gevarenpremie aan te vragen om met de lijn mee te rijden. Een tijdje terug mocht ik gebruik maken van die zelfde lijn 76 toen de buschauffeur ook vijf minuutjes (lijkt wel altijd slechts vijf minuutjes dat die mensen dienen in te halen) in ‘retard’ was. Een afrikaanse dame met een kathedraal van een lichaam, zowat 1m50 groot maar toch boven de 120 kg zwaar, stapte op en nog maar net het ticket ontwaard, startte de chauffeur zijn bolide in derde versnelling waardoor het gekleurde pluimgewichtje als een kogel uit een kanon mijn kant op vloog. Daar ze in beide handen goed gevulde shoppingbags had kon ze zich nergens vast klampen behalve aan ondergetekende. Ik werd bedolven onder haar uitermate riante boezem. Een links van mijn gezicht, de ander rechts. Ademen was er niet meer bij, en dat kwam zeker niet omdat ik onder de indruk was van dit wonder der natuur. Door het vedertje bedolven voelde in zowel in mijn teer nekje als mijn poezelig rugje, iets knappen. Gelukkig voor mezelf en de uitvoering zich verontschuldigende dame diende de chauffeur in kwestie te stoppen voor de verkeerslichten, ik zou het anders niet hebben kunnen navertellen! Omdat deze ervaring mij zo heeft aangegrepen probeer ik ze te herbeleven en ben ik een dagelijkse gebruiker van de ‘gezonde’ lijn geworden. Jammer genoeg zit ik nog steeds op mijn honger. Het was een ‘once in a lifetime’ experience

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s