The clash of the saints.

Sinterklaas en zwarte piet

Vandaag is het, als ik me niet vergis tenminste, 4 december 2014. Overmorgen komt de goedheilige man Sinterklaas weer langs bij de brave kindertjes. Zes december. Een magische datum voor de kleintjes. Met rooie oortjes en uit het mondje hangend tongetje werken ze zich uit de naad met kleurpotloden en stiften om toch maar de mooiste tekening te maken voor die witbebaarde man. Om hun verlanglijstje op punt te stellen en in hun schoentje te deponeren. Om dan enkele slapeloze nachten lang te hopen dat er iets van dat lijstje in hun schoentje zal terechtkomen.

Toen ik héél klein was, en nog duizendmaal naïever dan ik nu ben, was ik er rotsvast van overtuigd dat Sinterklaas bij alle kindjes over de hele wereld kwam. En als er al eens eentje overgeslagen werd, dan toch alleen omdat dat kindje buitengewoon stout was geweest. Want zeg nu zelf, welke heilige man zou nu zomaar in het wilde weg beslissen dat enkel kindjes van bepaalde West-Europese landen cadeautjes van hem zouden krijgen. Zo kan je toch onmogelijk de status van heilige ontvangen.

Ik geloofde toen ook dat het einde van de wereld zich bevond achter een lelijke hoge gemetste muur in een bocht van de Dendermondse Steenweg, niet ver van de Dampoort… Je ziet, het was toen al niet helemaal pluis in mijn hoofd 🙂

Ondertussen is het beeld dat ik heb van heilige mannen sterk aangepast. De vreselijke schok toen het tot mij doordrong dat de Sint een verzinsel was van mijn ouders. Mijn ouders die tegen mij hadden gelogen, jarenlang, zonder blikken of blozen!!! Terwijl diezelfde ouders mij voortdurend voorhielden dat liegen onder geen enkel beding KON. De duik die ze toen namen van hun piedestal was gigantisch, een snoekduik, echt. Het is nooit meer helemaal goed gekomen 😉

Ook al deden ze het met de beste intenties. Ook al deed ik het later zelf met mijn eigen kinderen. Tegen beter weten in die lieve kinderoogjes bedriegen met verhalen over een goede brave man met lange baard die cadeautjes zou brengen. Ik heb er mij nooit helemaal goed bij gevoeld. Vooral niet als je, op stap met je kroost, in één en dezelfde straat een aantal verschillende Sinten ontmoet, terwijl er toch werkelijk maar één Sinterklaas was.  Ik toverde hulpsinten uit mijn mouw, en dat werkte. Verbazingwekkend eigenlijk. Maar wie stelt als klein kind de waarheidsgetrouwheid van zijn ouders in vraag?

Mijn beeld van heilige mannen werd steeds negatiever, vooral de laatste jaren, met de verhalen over allerlei geestelijken die kinderen en jonge mensen té graag zagen. Wie kon eigenlijk bewijzen dat die Sinterklaas zo braaf was als men altijd heeft beweerd. Wie weet wat had hij allemaal in gedachten op het moment dat de kindertjes plaats namen op zijn schoot. Ik mag er niet te lang blijven bij stilstaan…

Wat ik mij ook afvraag is hoe jonge ouders dat nu aanpakken, met al die verhalen over zwarte piet die niet zwart mag zijn want dat zou racistisch zijn…Zwarte piet is altijd zwart geweest. Is dat een probleem? Blijkbaar wel voor sommige mensen, zelfs een zo ernstig probleem dat er om gevochten wordt terwijl de kids toekijken. Waaw, dat kan tellen als confrontatie met de harde werkelijkheid van het leven.

Voor mij is de hele hetze rond zwarte piet er een beetje over. Ik begrijp dat sommige mensen snel op hun tenen getrapt zijn, en dat het je de keel kan uithangen als je voortdurend met racisme wordt geconfronteerd. Maar kunnen we ons druk maken over écht belangrijke dingen in het leven, zoals luchtverontreiniging, het langer in werking houden van de kerncentrales, de oorlogen in de wereld….En échte vormen van racisme ook natuurlijk.

En laten we dan zwarte piet gewoon zwart, en de sint gewoon wit met baard en al.

Nu ik geen kleine én nog geen kleinkinderen heb, besloot ik om Sinterklaas te laten voor wat hij is, namelijk één of andere door mensen heiligverklaarde blanke pineut, uit een ver verleden, toen er nog geen sprake was van racisme wanneer zwarte piet samen met het speelgoed door de schoorsteen schoof . En ik bedacht meteen dat we onmiddellijk konden overgaan tot kerst. Feest van vrede op aarde aan alle mensen van goede wil, liefde en goedheid en staakt het vuren tot de middernachtmis gedaan is. Nog zo een staaltje van wrede-voor-de-gekhouderij. Op dit moment te verkiezen omwille van de gezelligheid in de duistere beklemmende dagen van de winter. Maar o zo ver verwijderd van wat het zou moeten zijn.

Let’s try and make it better 🙂

IMG_5735

Myriam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s