Into the deep.

cave-entrance

Ik vind het moeilijker dan ik dacht om te schrijven over mijn burn-out. Het is als afdalen in een donkere grot. In een diepe duisternis waarvan je had gehoopt die nooit meer te moeten betreden. Toch wil ik dit doen. Omdat ik denk dat het mij uiteindelijk zal helpen om die donkere periode in mijn leven helemaal achter mij te laten. Omdat ik hoop dat ik er andere mensen mee kan helpen. Misschien kan ik door mijn verhaal mensen bewust maken van de noodzaak om tijdig op de rem te gaan staan, om op tijd hulp te gaan zoeken. Of als er mensen zijn die er middenin zitten, misschien is het goed voor hen om te lezen hoe ik mijn burn-out beleefde, hoe ik die akelige grot terug uit ben geklommen. Ik ben er uit geklommen, ben er nog uit aan het klimmen, want helemaal in orde is het nog niet, maar goed. Als ik dat kan, kan jij dat ook. Zeker weten.

Enfin, ik neem een diepe ademteug, en ga schoorvoetend de grot in. Mijn keel is dichtgesnoerd, maar het lukt wel.

In de eerste blogpost over mijn burn-out vertelde ik jou dat de aanzet tot mijn burn-out al héél vroeg werd gegeven. De tweede blogpost rond dit item exploreerde de relatie met hoogsensitiviteit. Dan doe ik nu een stapje dieper de grot in, en vertel ik jou wat uiteindelijk de druppel was die de overvolle emmer deed overlopen.

Na een zware depressie, ongeveer een jaar na het overlijden van mijn vader (nu 16 jaren geleden), kreeg ik op het werk de kans om een andere job te gaan doen. Geen verpleging meer, geen hoofd meer van een afdeling, maar stafmedewerker. A dream came true op dat moment. Een heerlijke job vond ik het. Ik diende een totaal nieuw project uit de grond te stampen. Daarvoor moest ik véél schrijven, weliswaar zakelijke teksten, maar goed, het was ook schrijven. Ik kreeg de kans om met alle collega’s van de hele organisatie samen te zitten, niet met allemaal tegelijkertijd natuurlijk, maar uiteindelijk kreeg ik de kans om met hen allemaal te werken, van de poetsvrouw, over de mannen van de technische dienst, tot en met de algemeen directeur. Heerlijk. Niet iedereen zag het nut in van mijn job, maar ik kreeg enorm veel krediet van de meeste van mijn collega’s. Mensen waar ik nog steeds met heimwee aan terugdenk.

Wild enthousiast gooide ik mij op deze nieuwe job . Er werd van alles gerealiseerd, dat moest ook want de inspectie keek over de schouder van de directie mee. Ook toen waren er regelmatig wrijvingen met de persoon van de directeur, maar meestal kon ik alles goed relativeren. Interessante job, toffe collega’s, veel vrijheid om dingen uit te werken, goed betaald, mooie uren,….ga zo maar door. De droomjob eigenlijk.

Maar het werd moeilijker en moeilijker om de barsten in de façade van deze droom weg te strijken met de voordelen van de job. De directeur was een goed mens, maar géén goede directeur.

Ik kropte voortdurend dingen op, wat natuurlijk niet goed is. En toen, in augustus vorig jaar, nota bene na een deugddoende vakantie van twee weken in Zuid Frankrijk, barstte de bom. Een project waar ik honderd, zelfs tweehonderd procent achter stond, werd gedeeltelijk gerealiseerd. Dit betekent: de investeringen werden gedaan, maar wat fundamenteel nodig was om het project effectief te doen werken, werd afgedaan als een onnodige kost.

De emmer liep over, en mijn huisarts concludeerde dat ik een zéér zware burn-out had, en thuis diende te blijven.

Ik vond het eerst nog wat overroepen, en dacht dat ik binnen de kortste keren weer aan de slag zou zijn. Maar dat was zonder de waard gerekend. Want pas toen ik thuis bleef, overviel mij alles wat ik de laatste maanden, jaren, zo voorzichtig had proberen weg te bergen, ergens diep vanbinnen, waar ik er, dacht ik, nooit meer last van zou hebben.

Ik was de grot niet schoorvoetend binnen gegaan, of misschien toch wel, zonder dat ik het wist. Ik had een toorts bij me, de laatste jaren van mijn tocht in de grot, en plots was die toorts uitgewaaid door een felle windstoot, en stond ik moederziel alleen in een diepe diepe duisternis. Niet meer vooruit, niet meer achteruit, niet meer opzij, nergens meer naartoe, want ik zag gewoon geen hand voor ogen. Alles zwart. En pijn. En verdriet.

Ik haast me nu uit de grot, want ze jaagt me nog steeds schrik aan. Maar ik keer er nog terug, samen met jou. Binnenkort.

Follow me 🙂

Myriam

10 gedachten over “Into the deep.

  1. De kunst is nu om van de grotervaring een leerervaring te maken die jou sterker in het leven kan doen staan. Ik ken de grot heel goed en bouw dagelijks mechanismen in om er weer niet in te sukkelen…
    En het werkt! 😉

    Like

    1. Da’s waar Pool. Het heeft mij zeker sterker gemaakt. En nog elke dag weer. En het heeft mij doen beslissen om te gaan doen wat ik altijd al zo graag wou doen.
      Bedankt voor je reactie. Je bent een straffe madam 🙂 Respect xx

      Like

  2. Ik moet je bewonderen, Mieke (Myriam), voor de openhartige manier waarop jij dit alles neerschrijft. Jij bent ook een straffe madam. En ik ook (soms), hihi. Dan zijn we samen de drie musketiers (heu, ik dierf niet musketetten schrijven).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s