Why me?????

Je kent dat wel hé, Je laat een volle fles ketchup uit je handen vallen… de ketchup vliegt overal rond: in de nieuwe gordijnen, op de witte keukenkasten, en ondanks grondig opruimwerk en véél gevloek vind je weken later nog ketchupspetters overal rond. Why me, vraag je je dan misschien eens af.. Ik doe dat in elk geval regelmatig. Gisteren bijvoorbeeld viel zowat alles wat ik vastnam op de grond. De breekbare zaken in duizenden ieniemienie stukjes overal verspreid, een kristallen kandelaartje van mijn overleden suikertante, waar ik super aan gehecht was,… Why me?

In het geval van gebroken ketchupflessen en onvervangbare kristallen kandelaartjes een totaal overbodige en belachelijke vraag, al ben ik er van overtuigd dat ze door de mensheid in zijn totaliteit vaak gesteld wordt.

Soms echter krijgt deze vraag meer bestaansrecht. Wanneer je bijvoorbeeld iets héél ergs meemaakt. Het overlijden of de ongeneeslijke ziekte van een geliefde, ernstige problemen met kinderen, partner, werk… Why me klinkt dan niet meer belachelijk noch overbodig, ook al weet je diep vanbinnen dat er geen antwoord is.

Ik denk wel dat ik een burn-out als een ernstig iets mag omschrijven. Ik denk dat niet alleen, als ervaringsdeskundige ben ik daar héél zeker van. Ik heb me sedert het begin dan ook al talloze keren de vraag gesteld: Why me? En ook al weet ik dat het dagelijks voorvalt bij andere mensen, en dat ik waarschijnlijk nooit een bevredigend antwoord zal vinden, toch was het voor mij op een bepaald moment in mijn herstelproces belangrijk om toch een idee te krijgen van het waarom nu net ik zo zwaar onderuit was gegaan?

Mocht het alleen met de werkomstandigheden te maken hebben dan zouden al mijn collega’s nu ook thuiszitten met een zware burn-out, maar dat doen ze niet. Ze doen verder, de meesten onder hen toch. Ik niet, ik crashte.

Kan het gezocht worden in een zekere hoogsensitiviteit? Mogelijk. Ik scoor erg hoog op een gestandaardiseerde test om hoogsensitieve personen op te sporen.  Zo ben ik gevoeliger voor prikkels van buitenaf en kost het mij meer moeite en tijd om indrukken te verwerken, ik voel stemmingen zeer goed aan, en ervaar mijn eigen emoties en die van anderen zeer intens, ik ben perfectionistisch, heb moeite om mijn grenzen aan te geven, om te plannen en te structureren, ik heb meer en sneller last van stress, spanningen, stemmingswisselingen, depressie en angsten. Met al deze eigenschappen, die zeker ook positief kunnen ingezet worden, kon het niet anders dan dat ik op een gegeven moment totaal opgebrand raakte op het werk. Het is eigenlijk een wonder dat ik het twintig jaar heb uitgezongen.

Maar ik raad niemand aan om zo lang te blijven rondlopen met symptomen van een burn-out.  De situatie zo uit de hand laten lopen dat je niet alleen burn-out bent, maar bovendien de symptomen van een posttraumatische stress stoornis vertoont. Neen definitely niet goed bezig!!!!!

5 thoughts on “Why me?????

    1. Dank je wel Pool Het doet me erg veel plezier om dat te lezen. Ik hoop dat ik je nog vele mooie momenten kan bezorgen met mijn blog. Als je nog mensen kent die dit graag zouden lezen, geef gerust door hé. Liefs Mieke

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s