Going to the bank

Financiële issues, zoals betalingen doen, rekeninguittreksels controleren, vergelijkingen maken tussen verschillende aanbieders van allerlei levensnoodzakelijke toestanden zoals daar zijn internet, gas en elektriciteit,… You know what I mean. Ik haat het allemaal. Het interesseert me geen barst ook. Zolang er geld uit de muur komt, en er geen deurwaarders aan de deur komen aanbellen, ben ik al lang tevreden. Echter, om die twee fundamentele eisen te realiseren, moet er één en ander gebeuren. Eén en ander uit de gehate opsomming van hierboven. En omdat mijn echtgenoot financiële regelingen zo mogelijk nog afgrijselijker vindt dan ik, is ondergetekende binnen dit gezin belast met de pecuniaire zaken.

Ik doe dit nauwgezet, vooral sinds de gezegende komst van het internetbankieren. Ik doe mijn ding thuis, wanneer ik dat wil en that’s it.

Soms echter, héél soms, zijn er zo van die dingen die moeten gebeuren, en waarvoor ik toch echt bij de bank moet zijn. Ik wil er onderuit, ik stel uit, ik probeer te vergeten, maar het heeft geen zin.

Zo ook vandaag. Al verschillende keren had één of andere bediende van de bank waar wij vroeger ons grootkapitaal onder hadden gebracht (drieletterwoord, blauw en wit….need I say more?) gebeld, met de dringende vraag om onze dochter eens tot bij hem/haar te laten komen. Het kind is achttien geworden, haar kapitaal behoort haar nu toe, en er dienden dringend handtekeningen te worden geplaatst. Ik had deze vraag al ettelijke keren naast mij neergelegd. Misschien kon ik mijn broer, of mijn zoon opzadelen met deze taak: de begeleiding en ondersteuning van metekind/zus in de groei naar financiële onafhankelijkheid. Mijn pogingen liepen op niets uit. Dus toen de relatiebeheerder (je leest het goed!!!!) van deze grootbank gisteren belde met de mededeling dat de handtekeningen nu toch echt dringend moesten geplaatst worden, anders zou de rekening worden afgesloten, besefte ik dat het uur gekomen was. Ik maakte een afspraak voor vandaag, en op het afgesproken uur ontmoeten dochter en moeder elkaar bij de bank. Van zodra ik de sluis was uitgestapt, en had plaatsgenomen in een soort voorportaaltje, wist ik weer waarom ik bij deze bank was weggegaan. Het brave kind dat de afspraak de vorige dag had vastgelegd, meende zich te herinneren dat we eigenlijk gisteren hadden afgesproken. Wat niet kon, maar goed. Uiteindelijk werd een andere medewerker/relatiebeheerder opgescharreld die het werk overnam. De goedbedoelende man leek een beetje op professor Gladianus Smalhart ( Gilderoy Lockhart), volgens mijn dochter toch en zij kan het weten.

Als relatiebeheerder deed hij verwoede pogingen om een vertrouwensband met ons op te bouwen. Hij sloofde zich werkelijk uit. Het had geen zin, maar ik wou de pret niet bederven.  Hier en daar liet hij al eens een steekje vallen in zijn pogingen om mijn prille volwassene aan zijn kant te krijgen. Zo sprak hij over haar als over een kind!!!! Stel je voor, hij verbeterde zichzelf, maar het kwaad was al geschied…Dochterlief bekeek hem met bliksemende ogen, en verviel dan weer in een apathische gelaten toestand. Ik legde hem uit dat ik al eeuwen geen klant meer was, omwille van de kosten die worden aangerekend door deze grootbank, om aan mijn eigen geld te kunnen raken. Kosten voor een zichtrekening, kosten voor bankkaarten en kredietkaarten; kosten om geld uit de muur te halen, kosten kosten kosten. De man schaamde zich duidelijk een beetje, en betoogde (ik mocht het niet verder vertellen, maar aan jou beste bloglezer, kan ik het toch wel zeggen zeker?) dat zijn eigen vrouw ook niet bij de grootbank was maar bij een aangename kleinere bank, met veel groen en appeltjes in het logo. Een bank die zorgde voor gratis bankkaarten en kredietkaarten, en meer van dat alles. Toch probeerde hij de eigen grootbank, zijn werkgever, te ondersteunen. Hij wees op het feit dat de zichtrekening met bijhorende kaart nu ook gratis was. Dat er veel inspanningen werden gedaan voor de jonge autobestuurder en zijn verzekeringen. Het siert hem dat hij zijn werkgever niet afvalt. Een loyale werknemer, geld is dat waard.

Ik begrijp dat de relatiebeheerder zijn functieomschrijving dient waar te maken. Dat hij voor klantenbinding moet zorgen,en dus praatjes moet maken.  Maar eigenlijk wou ik gewoon dat mijn dochter haar handtekening kon plaatsen, en dat wij onze weg konden vervolgen, ver van grootbanken, relatiebeheerders, en financiële beslommeringen.

MyriamMoney

Een gedachte over “Going to the bank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s