Hoe het begon….

48916-Monday-Again

Weet je, een burn-out krijg je niet zomaar van de ene dag op de andere…

Als ik er aan terugdenk, is de mijne (gek hoe ik over zoiets als een burn-out schrijf alsof het over mijn bezit gaat, mijn man, mijn kinderen, mijn burn-out :)) vele vele jaren geleden begonnen. Misschien zelfs al op het moment dat ik een studiekeuze maakte, dat is dus wel héél erg lang geleden.(Tussen ons gezegd en gezwegen, dateert mijn studiekeuze van 1979.)

Op het einde van het zesde jaar, wetenschappelijke B was dat in de tijd (voor iemand die noch van wetenschappen, noch van wiskunde kaas had gegeten kan dat tellen als studierichting toch) koos ik voor wat mij op dat moment de veiligste weg leek.

De universiteit leek mij een onbeklimbare vesting, het angstzweet brak mij uit als ik er aan dacht. Nochtans hoor ik mijn leerkracht Nederlands nog steeds zeggen, bij de diploma uitreiking: Jij gaat iets met talen doen hé Myriam. Toen ze hoorde dat dat niet het geval was, en waar ik dan wel voor had gekozen, viel het brave mens steil achterover. Tja….Eerlijk gezegd kan ik haar geen ongelijk geven.

Mijn keuze ging immers naar verpleging, dat leek me veilig en doenbaar. En ja, zo trok ik in september ’79 naar de Provinciale School voor Verpleegkunde in Gent. Al de eerste dag van de eerste stage wist ik het: dit is totaal niets voor mij, ik wil hier zo snel mogelijk weg. Maar opgeven stond niet in mijn woordenboek. Eén of andere rare hersenkronkel beweerde dat ik het niet kon maken om een opleiding aan te vatten en die na nog geen maand stop te zetten…

Ik ben de oudste van vijf kinderen, heb nog vier broers. Het zou misschien anders zijn gelopen mocht ik de tweede, derde, vierde of vijfde zijn geweest. Dan zou ik gezien hebben hoe mijn broers, sommigen onder hen toch, een opleiding begonnen, die toch maar niets vonden, en dan met een andere opleiding verder gingen. Maar goed, mocht mijn tante wieltjes hebben in plaats van benen,het was een step nietwaar?

Ik werkte halsstarrig verder aan een opleiding die ik eigenlijk maar niets vond. Net zoals ik ook halsstarrig verder had gewerkt in de Humaniora Wetenschappelijke B. En ik behaalde mijn diploma, echt.

Het was niet allemaal negatief natuurlijk:)

Zo heb ik ontzettend veel geleerd in de opleiding tot verpleegkundige, en meer nog tijdens mijn werk als verpleegkundige. En dan denk ik niet zozeer aan technische vaardigheden, maar wel aan sociale vaardigheden. Ik hield ook van de mensen waar ik voor zorgde, ik probeerde het perfect te doen. Maar dat kostte héél wat, meer dan ik toen ooit beseft heb….

studentnurse

9 gedachten over “Hoe het begon….

  1. Beste Myriam,

    Ik ben toevallig op je blog terechtgekomen omdat ik op het internet op zoek was naar info over burn-out. Wat je schrijft (in deze eerste post tenminste, de rest heb ik nog niet gelezen) is zo akelig herkenbaar voor mij en tegelijk dus ook geruststellend dat ik niet alleen ben. Voor mij zijn de eerste tekenen van burn-out, overspannen, stress, … (ik wist toen ook helemaal niet wat ik eigenlijk voelde, laat staan dat ik er een naam op kon kleven) 2 jaar geleden duidelijk geworden na een emotionele inzinking. Gelukkig heeft een vriend mij toen duidelijk kunnen maken dat er iets was en mij aangeraden om eens met een psychologe te gaan praten.
    De middelbare school is ondertussen ook al bijna 20 jaar geleden. En ik heb nooit de link gelegd naar mijn toenmalige ‘niet zo evidente’ studiekeuze. Maar nu ik je verhaal lees denk ik dat het misschien niet echt een eerste teken van burn-out was, maar wel een uiting van mijn persoonlijkheid die nadien wel meegespeeld heeft in het ontwikkelen van burn-out. Ik ben na Latijn-Moderne talen ook verpleegkunde gaan studeren. Op het ‘college’ en ook bij vrienden werd dit toen niet echt begrepen. Zelfs nu wordt die keuze doen sommigen (niet door mezelf) nog steeds in vraag gesteld, zeker omdat ik nadien nog vlot een master in verpleegkunde heb behaald en op de universiteit ben kunnen blijven werken. ‘Waarom dan geen geneeskunde gedaan destijds, dat had je zeker gekund?’ Ja, waarschijnlijk wel, als ik dat toen had gewild. Maar dat was niet en ik heb er geen spijt van.
    Groetjes,
    Anne

    Liked by 1 persoon

    1. Dag Anne, ik vind het erg fijn dat je op mijn blog bent terechtgekomen. Een burn-out is vallen in het diepe, en slechts met véél moeite er weer uit klimmen. Als je er helemaal door bent gegaan, ben je weliswaar nooit meer dezelfde, maar misschien wel een versie van jezelf die meer aansluit bij wie je echt in wezen bent. Als jij geen spijt hebt van je studiekeuze dan is dat wat telt. Niet wat andere mensen jou proberen aan te praten. Ik hoop dat je nog veel hebt aan mijn andere blogpostjes. Lieve groeten, Myriam

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s