Bijna doodervaring…

Fietsen is gezond wordt gezegd… Zowel huisarts als psycholoog zijn het roerend met elkaar eens: ondergetekende moet zoveel mogelijk lichaamsbeweging hebben, bij voorkeur in de frisse buitenlucht…  als brave ziel luister ik bijna altijd, lees zelden of nooit, naar de goede raad van anderen. Maar in dit specifieke geval volg ik de aanbeveling nauwgezet op, ook omdat ik ervaar hoeveel deugd het doet om buiten te zijn.

Deze fantastische ochtend heb ik een afspraak bij Planet Parfum  in de Lange Munt.

gelnagels

Op het programma gelnageltjes, mijn maandelijkse traktatie aan mezelf 🙂 Gezwind spring ik op mijn fiets, de zon schijnt, er staat een windje, maar niet té veel. En ik geniet ervan, ik vlieg vooruit, wát een conditie, of zou het meewind zijn? Sedert ik thuis zit met mijn burn-out, heb ik een heerlijke fietsroute ontdekt, die me op een vrij rustige manier naar Gent brengt. Ben je van de Sint-Amandsbergse kant van Gent, dan kan je via het mooie park van de Rozebroeken, óver Gentbrugge brug, onmiddellijk rechts, langs de Schelde, via het Keizerspark, langs de Visserij, en zwembad Van Eyck zó Gent binnen vallen…

fietstocht van thuis gent

De Visserij is een zogenaamde fietsstraat, fietsers zijn er koning, of dat was toch de bedoeling… Wat ik vandaag meemaakte in deze fietsstraat, doet anders vermoeden… Vrolijk fietste ik langs het water, mijn haren wapperend in de wind, allee dat zouden ze toch doen mocht ik lange haren hebben 🙂 Nu piekten ze gewoon alle kanten uit, mijn haren dus.  De mannen van de stad verzamelden de talloze afgevallen bladeren.  Alles werd mooi bijeen geharkt, weliswaar op de weg langs de kant van het water… Dat had tot gevolg dat de fietsers, waaronder ook ik, in het midden van de weg dienden te rijden, om de ontstane bladerhopen te ontwijken.  Het kon toch niet de bedoeling zijn, zo veronderstelde ik in mijn oneindige naïviteit, om de pas ontstane hopen, resultaat van noeste arbeid, opnieuw te verspreiden, de wijde wereld in? Edoch, de mij van een verre afstand tegemoetkomende autobestuurder dacht er anders over…Aan een tempo dat de maximumsnelheid ver te boven ging, racete hij recht op mij af. De fietsster vóór mij, een pak jonger en dus ook sneller :-), gooide het stuur nog om naar links, maar die tegenwoordigheid van geest had ik niet. Als een wild konijn gevangen in de lichtbundel van een stroper bleef ik onbeweeglijk staren naar het snel dichterbij komende gevaarte.. Nu gebeurt het dus, dacht ik nog, mijn onafgewerkte leven is voorbij. Ik verwachtte mijn leven aan mij te zien voorbij trekken, maar niets van dat alles. Het enige dat ik zag was de auto. Vlak voor hij mij raakte, gooide de bestuurder het stuur om en remde. Mijn wiel tegen zijn deur… De nog jonge chauffeur keek alsof hij mij toen pas ontdekte. Waarschijnlijk zijn contactlenzen vergeten aanbrengen die ochtend…Het kan de beste overkomen. Maar wat had ik hem graag vanachter zijn stuur getrokken en een goede bolwassing gegeven.

Ik heb me beperkt tot een scheldtirade waar vele dokwerkers rode oortjes zouden van krijgen… En uiteindelijk, wát was er gebeurd, niets toch? Ik leef nog, mijn fiets ook, de zon schijnt verder, mijn nagels zijn mooi knalrood gelakt, en ik had stof voor een blogpost, 🙂

Wat wil een mens nog meer? 🙂 Een moment van meditatie misschien, om weer tot rust te komen?

Ik suggereer je volgende meditatie. Sluit je ogen en concentreer je op de leegte achter je oogleden…

Een gedachte over “Bijna doodervaring…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s