Bubbliciously me

Living the life you love….


9 reacties

HAIKU AND POEMS

 

Picture from froot.nl

VERWONDERD BLIKT HIJ

MENSENWERELD IN. HOE KON

HET ZO FOUT LOPEN?

© Myriam

 

Bij deze publiceer ik ook graag enkele gedichten van de hand van een anonieme maar héle lieve en begenadigde dichter, Damien Death.

Tovenaar

O zie daar
Welk een barmhartig tovenaar
Betreed de hal der schimmen
Waar duisternis het licht zal dimmen

O geen gevaar
Voor deze machtige tovenaar
Wiens licht in het duister zal schijnen
En voor wie de schimmen zullen verdwijnen

O geen gemaar
Gij krachtige tovenaar
Zo zeker van macht en kunnen
Wiens kracht de realiteit kan verdunnen

Nee geen bezwaar
Voor deze prachtige tovenaar
Rond te struinen in deze plek des verderf
Een zoektocht met de keuze, Vecht of Sterf

O zie deze zondaar
Ooit een standvastig tovenaar
Nu slechts een schim met vurige ogen
Krijsend in waanzin, voor eeuwig verloren

O vergeef me mijn gestaar
Ooit zo grote tovenaar
Gij zult nimmer wederkeren tot stof en as
Maar zult altijd de schim blijven van hij die ooit was

Vandaar ook dat ik u spaar
Gij niet zo grote tovenaar
Door het eindigen van dit gedicht
Voordat ook mijn pen voor de waanzin zwicht

 

Geluk
Vandaags geluk is geld en macht
omdat valuta nu eenmaal de pijn verzacht
Status en aanzien, hetgeen echt telt
Omdat je dan niet merkt hoe eenzaam je bent
Jezelf omringen met mooie dure dingen
Zodat de buren hun ogen uit hun kop kunnen wringen
Groen van jaloezie en pikzwart van nijd
En jij die denkt dat dat je hart verblijd
Een heel grote auto, zodat iedereen het ziet
met veel toeters en bellen, missen kan bijna niet
Lekker arrogant doen en alles breed laten hangen
en iedere twee maanden je keuken vervangen
Dan ziet iedereen hoe rijk en machtig je bent
Maar er is niemand die de mens in je kent
Je verschuilt je achter glitter en prachtige praal
Je spreekt grote woorden vanuit je riksja van staal
Maar heel diep vanbinnen knaagt een eenzaam verdriet
Een grote, zwarte put en geld vult hem maar niet
Er is iets tekort en het is een ernstig gemis
En ondanks het geld dat je smijt, weet je niet wat het is
Ik daarintegen, ik heb niet veel geld
Thuis zijn we met velen, dus wordt alles geteld
Gewikt en gewogen of het deze maand wel kan
Niet zomaar verkwisten als onze grote jan
Ik heb geen groot huis of hele dure spullen
of zeer rijke ouders die mijn zakken kunnen vullen
Maar ik heb wel een familie, broers en zussen
Een prachtig paar ouders en een meisje om te kussen
Dus van mij mag je ze houden, je bergen vol met geld
want vriendschap, liefde en warmte is het enige dat telt
Jouw leven is leeg, het mijne is geluk
Het jouwe is kapot en het mijne kan niet meer stuk

 

 


11 reacties

Vijf prettige verrassingen.

Gentse Feesten 2016. Deze editie is volop aan de gang. En wat een weertje hebben de feestvierders tot nog toe gehad. SUBLIEM gewoon. Na maanden miezeren en plenzen en waterige zonnetjes staat er geen limiet op de temperatuur noch op de strakke helderheid van de blauwe zomerlucht.

Zelf had ik het onuitsprekelijke genoegen het eerste feestweekend vrij te zijn. Ik plonsde met enthousiasme in het feestgedruis, en liet me gidsen door de app van de stad Gent.

Je stelt er zelf je programma samen, en bent zo altijd op het juiste moment op de juiste plaats. Héél fijn. Meteen ook de eerste keer dat ik zag wat ik wou zien tijdens de feesten. Anders beperkte het plezier zich tot wat doelloos rondstruinen. Wat op zich ook héél prettig is, daar niet van.

De eerste fijne verrassing was dus voor mij deze applicatie. Zeker onthouden voor een volgend feesten bezoek.

De tweede verrassing was ongepland. Onwetend van wat er zich daar afspeelde, stapten we zaterdagmiddag het terras van Het waterhuis aan de Bierkant op.

Daar speelde een jazz groepje heel toegankelijke jazz, ideaal voor iemand als ik, die niet zo’n kenner noch liefhebber is van jazz.

Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik de naam van het groepje weer vergeten ben. Maar wat een feest plezier, mjammie:-)

Om de verrassing helemaal toppie te maken kreeg ik een persoonlijke serenade van één van de muzikanten. OMG:-):-):-)

Tijd voor verrassing nummer drie: ‘the blind horny toads’ Deze super sympathieke mijnheren brengen verrassende covers van grote hits. Verrassend is echt héél verrassend: bekende songs krijgen een bluegrass make over, en al klinkt het belachelijk als ik het schrijf, het muzikale resultaat is in één woord geweldig :-)!!! Gaat dat snel zien.Allé sneller kom:-)


Nummer vier in de lijst der verrassingen: zondagmiddag op het François Laurent plein ofte luister plein…Neil Diamond. Niet echt natuurlijk, al leek het toch puur natuur!!! Die stem, twee druppels water die van de real Neil. Terug gekatapulteerd in de tijd, een ontroerend moment toch. Kijk uit naar Neil Diamond Tribute band met Kris Valvekens aka Kirri, en ga zeker luisteren als je kan!!!

Als laatste surprise vermeld ik graag The Skyblasters. Zij traden zondag in de vooravond op in de binnentuin van het museum voor Volkskunde.

Reggae man, pure fun. 

Nog enkele dagen te gaan met de Gentse feesten. Wie weet welke verrassingen ontdekken jullie nog:-).Let me know!!!

Myriam

 

 


5 reacties

#I am human.

 

Picture from deredactie.be

Non, je ne suis pas Charlie, je ne suis pas Nice, ni Paris.

Ik ben niet Brussel.

أنا لست بغداد (Ik ben niet Bagdad)

Ben İstanbul değilim (Ik ben niet Istanbul)

Ik ben een mens, un être humain, a human being. 

At this very moment, I am a very sad, very emotional, very scared human being.

Because on this earth, some creatures are wandering, growing hatred and revenge in their hearts. Nothing els. Just hatred. Just revenge.

When I allow my better self to speak, I imagine these creatures once were persons, who cherished other feelings, warm and special feelings, such as hope, friendship, love, happiness. Typically human feelings. Along the way of life, these positive elements disappeared, and they have chosen black darkness, despair, sadness and misery. And they considered it normal to drag down many others in this spiral of hopelessness.

At this moment I am so emotional that I can no longer consider them to be humans, I don’t want to see them as such. Not even animals act like this. But in our race, the human race, it has been common sense since the earliest times: the need to destroy, to kill, to have power over other people, to impose ones ideal with an iron fist and without mercy, and to kill everyone who doesn’t approve.

Wars are of all times, they just become more grim, with more victims, more sophisticated weapons, always new strategies.

Now, after seventy years of relative calm,  War comes creeping into the bastion of Europe. Devious and in disguise, terror.

They win if we close our doors, with thick bolts and padlocks, if we consider any stranger to be a possible suspect, if we believe that Islam and IS are one and the same. They win if we believe that giving shelter to political refugees is the cause of all what is happening right now.

They win when we start hating ourselves , and when despair takes over. We can’t allow this to happen!!!!!!

We are all human beings, do not let these confused haters drag us into their darkness. Then they have really won.

© Myriam


4 reacties

# I am human.

 

Foto van deredactie.be

Non, je ne suis pas Charlie, je ne suis pas Nice, ni Paris.

Ik ben niet Brussel.

أنا لست بغداد (Ik ben niet Bagdad)

Ben İstanbul değilim (Ik ben niet Istanbul)

Ik ben een mens, un être humain, a human being. 

Op dit moment een héél verdrietig, héél emotioneel, héél bang mens.

Omdat er op deze aardbol wezens rondlopen die in hun hart haat en wraak kweken. Niets anders. Alleen haat. Alleen wraak. In mijn betere momenten als mens bedenk ik dat deze wezens misschien ooit andere gevoelens koesterden, warme en bijzondere gevoelens zoals hoop, vriendschap, liefde, blijheid. Typisch menselijke gevoelens. Gaandeweg zijn deze positieve elementen uit hun leven verdwenen, en hebben ze gekozen voor zwarte duisternis, wanhoop, verdriet en ellende. En vonden ze het kunnen dat anderen ook in die spiraal van uitzichtloosheid werden meegezogen.

Op dit moment ben ik zo emotioneel dat ik hen niet wil zien als mensen, niet kan zien als mensen. Beesten doen zoiets niet. In het menselijke ras heeft het altijd welig getierd: de behoefte om te vernietigen, om te doden, om macht uit te oefenen, om het eigen ideaal met harde hand en zonder medelijden op te dringen, en al wie niet wil horen uit de weg te ruimen. Oorlogen zijn van alle tijden, ze worden steeds grimmiger, steeds meer doden, steeds gesofisticeerdere wapens, steeds nieuwe strategieën.

En nu komt War na zeventig jaren relatieve rust het bastion Europa binnengeslopen. Slinks en in vermomming, terreur.

Ze winnen, als we inderdaad de deur sluiten, met vele dikke grendels en hangsloten, als we elke onbekende beschouwen als een mogelijke verdachte, als we geloven dat ISLAM en IS één en hetzelfde zijn. Als we denken dat politieke vluchtelingen ons dit toewensen, terwijl ze zelf alles doen om uit de oorlogsellende en de miserie van terreur te vertrekken.

Ze winnen als we zelf beginnen haten, en wanhopen. Dat mogen we niet toestaan.

We zijn ALLEMAAL mensen, human beings, laat niet toe dat die verdwaalde haters ons inlijven bij hun collectief der duisternis. Dan hebben ze écht gewonnen.

© Myriam

 

 

 

 


15 reacties

Simply gorgeous

Stel dat je weinig tijd hebt, en stel, het zou zomaar kunnen, dat je onverwacht bezoek hebt dat je een lekker hapje wil voorschotelen. En stel dan ook dat je in je koelkast wat verse zalm (diepvries mag ook), wat zure room, wat lompviseitjes, en wat pasta hebt. Dan kan je zomaar, out of the blue, een verrassend lekker en sexy gerechtje op tafel toveren:-)

Bak de verse zalm in een goeie scheut echte boter. Eerst lekker kruiden natuurlijk naar je eigen smaak. 

Ondertussen kook je de, bijvoorbeeld, ravioli gevuld met eekhoorntjesbrood en truffel, of met wat je zelf het liefste hebt. Je mengt een potje light zure room met een potje lompviseitjes. Je opent een zak verse sla, klaar gewassen, legt een gebakken lapje zalm op je bord, er naast een hoopje sla, dan een paar ravioli’s, er boven op wat zure room. 

Smullen maar. Man, dat simpel zo lekker kan zijn….

Myriam


14 reacties

Ships and sails.

2016-07-07 15.11.00

The Tall Ship Races brengt grote aantallen zeilschepen in allerlei maten, vormen en leeftijden uit diverse landen bij elkaar. Niet zomaar, als vorm van entertainment voor toeristen die zich vergapen aan al dat moois. Ook niet enkel en alleen om te racen van de ene haven naar de andere. Al zijn beide hierboven vermelde doelen zeer prettige bijkomstigheden.

Het hoofddoel van de race is jongeren een onvergetelijk zeilavontuur te laten beleven, ongeacht hun nationaliteit, cultuur, religie, geslacht of sociale afkomst.

Tall Ships Races

Picture from tsrantwerp.be

Ze leren er samenwerken in een klein team en in een beperkte ruimte, en doen er schatten aan levenservaring en mensenkennis op die hen in hun hele verdere leven zullen bijblijven.

De race start in Antwerpen. Al van woensdagavond 6 juli kwamen de boten aangevaren. Wie dan in de mogelijkheid is om te kijken moet dat zeker  eens doen. Al die zeilen, groot en klein, varen Antwerpen binnen. Een lust voor het oog.

about_us_4

Picture from tsrantwerp.be

Zelf kon ik pas donderdag een kijkje nemen. Aanrader: neem het openbaar vervoer. Antwerpen is in doodgewone dagelijkse omstandigheden al geen cadeau om door te rijden, maar als er zo’n event plaats vindt is het hek helemaal van de dam.

Bus en tram hebben, net als in Gent, hun eigen ‘de trein is altijd een beetje reizen’ gevoel.

Zo kwam de bus die we verwachtten, helemaal niet aan.

De volgende kwam er wel, een kwartier later, en toen we daarmee op weg gingen, reed ie zomaar, hop, de bumper van een passerende auto er af. Zonder enige toelichting stapte de chauffeur uit en ging de papieren afwikkelen. Uitleg, ach mens, zeur toch niet. Ik heb toch al genoeg aan mijn kop met die klotejob van buschauffeur. Zoek het gezellig zelf maar uit, of zoiets. Sprak uit zijn blik. En uit zijn woordenloze communicatie.

Iedereen van de bus, naar de dichtstbijzijnde halte. Waar o wonder binnen de tien minuten een andere bus aankwam die ons linea recta naar de plaats bracht waar de eerste kleinere boten lagen aangemeerd.

Wat volgde was een indrukwekkende orgie van zeilen, touwen, bemanningen in alle kleuren en afmetingen😉, glanzend gepoetst koperwerk, glimmend geschuurde houten dekken, en boven dat alles een Gentse Feesten sfeertje.

Ik heb genoten, en kan het iedereen aanraden. Het was ook niet zooooo druk omdat het een doordeweekse donderdag betrof.

Voor de rest laat ik de foto’s spreken, genomen  door me, myself and I. Amateuristisch dus, en met mijn smartpheuntje. Maar toch goed genoeg hoop ik om jullie hiervoor warm te maken.

Enjoy my sweet blogbubbles.

2016-07-07 18.01.312016-07-07 15.15.372016-07-07 15.15.282016-07-07 15.00.132016-07-07 15.00.072016-07-07 13.59.072016-07-07 13.56.042016-07-07 13.51.592016-07-07 13.48.482016-07-07 13.37.072016-07-07 13.37.162016-07-07 13.32.482016-07-07 13.33.332016-07-07 13.31.572016-07-07 13.30.56

© Myriam

 

 


31 reacties

Plato’s WE-300 writers challenge

 

Enkele keren per jaar organiseert Plato van Platoonline een writer’s challenge, waar iedereen kan aan meedoen.

De bedoeling is een verhaal te schrijven in exact 300 woorden. Het opgegeven onderwerp mag in het stuk niet vernoemd worden. Schrijven doet ieder op zijn eigen blog. Daarna zet je de link van je blog bij Platoonline in het reactieveld.

Zelf deed ik al enkele keren mee, en het is super leuk om te doen. Je bereikt ook eens andere bloggers. Dus, gewoon meedoen.

Het thema van de maand juli is: Ontgroenen.

Picture from helseliefde.nl

 

Tegen haar zin was ze meegegaan.  Hij had zo verleidelijk gekeken. Wist dat ze hem moeilijk iets kon weigeren. Zijn donkerbruine ogen, zijn lange wimpers. Zijn zwarte haar, met dat ene weerbarstige lokje boven zijn linkerwenkbrauw.

Hij had iets gevaarlijks dat ze verrukkelijk vond. De belofte van spanning, van uit je comfortzone stappen en op het randje balanceren. Het maakte dat ze zich bijzonder voelde. Niet zo’n saaie trut als al die andere domme wichten. Uitverkoren Ze glimlachte en nam een slokje van de cocktail die hij in haar handen had gedrukt.

Veel liever was ze alleen met hem geweest, op een bankje in het park, zoenend. Of wandelend tussen de bomen, genietend van de rust en van elkaar. Maar dit feest was belangrijk voor hem. Ze had ingestemd. Hij voelde zich in deze  opzichtige tent thuis: schouderklopjes, fluisterende gesprekken. Zijn vrienden wierpen steelse blikken op haar. Het maakte dat ze zich ongemakkelijk voelde.

Toen haar glas bijna leeg was, zag ze hem haar kant op komen. Hij nam haar bij de hand en fluisterde: Kom, we gaan even naar een rustiger plekje. Haar hart maakte een sprongetje. Hij leidde haar de bar uit, door een donkere gang een steile trap op. Hij deed een deur open, en liet haar voorgaan in de schemerige kamer. Ik ken je nu al enkele weken, zei hij zacht in haar oor, en ik weet dat wij iets bijzonders hebben. Maar om daar helemaal zeker van te zijn, heb ik je hier mee naar toe genomen.  Doe je best, voor mij. Hij draaide zich om, en sloot de deur achter zich. Ze hoorde een sleutel draaien.

Handen op haar schouder, een diepe stem in haar oor. Wij  zullen je inwijden meisje. Wie van Dmitri houdt, houdt van ons allemaal.

Vluchten kon niet meer.

© Myriam

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 650 andere volgers